At Home in Europe

Archives for Nederland

In het Torentje:
Mark groet s-morgens de dingen
dag bruine tafel, dag bruine stoel,
dag blonde geert, wat is nu weer uw doel?
Volstrekt onnodig brengt het kabinet-Rutte ons land in een schadelijke verlegenheid in Europa. Een schade die vergelijkbaar is met de doorbreking van het stilzwijgen van de RK Kerk over kindermisbruik. – Overdreven? Luister naar het volgende en oordeel dan.
Op 6 maart werd Rutte in het vragenuurtje van de Tweede Kamer door PvdA-kamerlid Martijn van Dam nog eens aan de tand gevoeld over zijn onderhoud in Brussel met Europarlement-voorzitter Schulz over het PVV-”Polenmeldpunt”.
Na afloop daarvan (2 maart) verklaarde Schulz dat “Rutte op twee verschillende borden schaakt”, omdat hij (ik zeg het maar even in mijn eigen woorden) enerzijds het racisme en de discriminatie van de PVV tolereert en zelfs faciliteert, maar anderzijds doet alsof er niets aan de hand is met zijn brave conservatief-christendemocratische minderheidskabinet. Rutte reageerde niet daarop. (Binnenskamers moet hij hebben gegrapt, dat Schulz het verschil tussen een schaak- en een monopolie-spel niet ziet. Daar wint de Bank immers altijd, ha, ha ha!)
Maar, verklaarde Schulz ook, “tijdens het gesprek heeft Rutte afstand genomen” van het PVV-Polenmeldpunt. Immers, aldus het gespreksverslag: “Hij zei: ‘Ik ben het er niet mee eens. Niet met de inhoud en niet met de vorm’.” En toen Schulz vroeg, “Moet het Nederlandse kabinet daarvan dan geen afstand nemen?”, antwoordde Rutte: “Maar dat doe ik toch? Ik neem afstand!“. (Bron: NRC 7 maart 2012 en eerder – achter betaalmuurtje)
In het debatje met Martijn van Dam ontkende Rutte niet dat hij dit gezegd had tegen Schulz. Maar hij liet de interpretatie voor rekening van de heer Schulz. “Ik zeg dus niks over de heer Schulz”, aldus Rutte tegen Van Dam.
Om te begrijpen hoe Rutjes denkt zijn dubbelspel met de PVV te kunnen voortzetten, ten koste van steeds grotere Nederlandse belangen in Europa, creëren we hier maar even een scène  die uit het leven van het bruine kabinet gegrepen zou kunnen zijn:
Ha ha ha!, klinkt het in het Torentje, als Mark Rutte op 1 maart uit Brussel terugkomt. Mark, jongen, je hebt toch niet voor niets getraind in de debatingclub van het Leidsch Studentencorps! Schulz is duidelijk geen Socrates, anders had hij mijn sofistische foefje meteen doorgehad. “Ik” neem afstand, heb ik gezegd, hi hi hi! Maar, a. “ik” ben het kabinet niet volgens de Nederlandse grondwet (dat ligt in de meeste landen anders, HR), en b. ik heb niet gezegd, welke soort afstand.
Ik neem immers procedureel afstand met het argument dat ik niet op elk pvv-partij initiatief hoef te reageren en ik laat in het midden of ik er wel politiek of moreel afstand van neem. Zodoende ben ik gedekt naar Geert toe. 
Dus ze zoeken het op 15 maart in het Europarlement maar uit. Ik ben aan alle kanten gedekt! Markje Rutte wint van Europa op alle fronten. Houzee!
“Ja Mark”, giechelt Maxime die juist binnenkomt, “je had zo bij onze Jezuïeten in Maastricht kunnen intreden! Die deden hetzelfde, wanneer er weer eens een gevalletje van seksueel misbruik door een pater naar buiten kwam. Ze zeiden: ‘De bevoegde kerkelijke autoriteiten hebben de zaak in onderzoek. We kunnen ons niet veroorloven, om op elk individueel geval te reageren. Maar het moge duidelijk zijn, dat de Kerk voor dergelijk gedrag niet verantwoordelijk kan worden gehouden.’ Dus ze namen afstand, zeker, maar gedoogden feitelijk het misbruik. Nou, dat doe jij nu met Geertje!” 
En die avond werd er nog lang gegiecheld en op schouders geslagen in het Torentje.
Terug naar de harde werkelijkheid. – Met mijn excuses aan de Jezuïeten en aan de vele Katholieken van goeden wille.
Mark en Maxime, verwend als ze zijn door het ontbreken van stevig oppositioneel tegenspel in Den Haag, vergeten een paar dingen:
1. Schulz is geen Gerdie Verbeet. Een EP-voorzitter heeft veel meer macht en gezag. Schulz zal die zeker gebruiken en is geloofwaardiger dan giechelmans, die niet eens naar het EP durft te komen.
2. Je moet toch met blindheid geslagen zijn, of verslaggever bij de Nederlandse media, om niet te zien, hoe inconsequent Rutte’s standpunt over het PVV-Polenmeldpunt is!
Immers: Als Wilders piept, dat de PVV* wordt genoemd in een Duitse voorlichtingsbrochure tegen het gevaar van rechtsextremisme, dan klimt de minister van buitenlandse zaken hoogstpersoonlijk in de telefoon naar mevrouw Schnarrenberger en mompelt later in Den Haag iets over “verkeerde suggestie”.
Hoezo dus? Is dit: Niet reageren op zaken de partij van Wilders betreffende?
*(Sterker nog, de PVV wordt in de hele brochure niet genoemd, alleen Wilders zijn foto staat piepklein op een webpagina van de partij Die Freiheit. Ik verzeker u, het zou moeilijk zijn geweest, om pagina’s van Die Freiheit en PI te vinden, waarop Wilders’ konterfeitsel NIET voorkomt! – Maar daarop komen we nog eens terug.)
En immers, als de Nederlandse ambassadeur André Haspels in Zuid-Afrika op zijn persoonlijkefacebookpagina onder andere een link heeft naar een facebookpagina die heet “Geen regering met de PVV” (overigens de mening van de meerderheid van het Nederlandse volk, zie Krapuul), piept Wilders, en prompt krijgt de arme man een aanwijzing om die link weg te halen van de minister van Buitenlandse Zaken. Tot verontwaardiging van de medezeggenschapscommissie van BuiZa.
– Hoezo dus? Is dit “niet reageren op zaken die de PVV aangaan”?
En tenslotte: Het kabinet neemt geen standpunt in over het PVV-Polenmeldpunt, maar stuurt wel zijn permanente kop-van-jut Gerd Leers naar Polen en andere getroffen landen, om daar uit te leggen, wat blijkbaar van Wilders niet openlijk mag worden gezegd. Leers moet hebben gefluisterd, dat de Polen maar een beetje racisme en discriminatie moeten accepteren, want anders komen de socialisten aan de macht in Den Haag. Wat kon de veelgeplaagde masochist anders zeggen?
– Hoezo dus? Reageert het kabinet niet op PVV-partij-initiatieven?
Kom nou!
En u dacht dat ze in Brussel op hun achterhoofd gevallen zijn?
Kom dan op 15 maart in het EP eens kijken naar de puinhopen die het bruine kabinet overlaat van de Nederlandse reputatie.
Volstrekt onnodig brengt het kabinet-Rutte Nederland in een schadelijke verlegenheid in Europa. Een schade die vergelijkbaar is met die ontstond bij de algemene veroordeling van het stilzwijgen van de RK Kerk over kindermisbruik. – Overdreven? – Is het PVV-meldpunt dan geen uitlokking tot Polenmisbruik?
En, als het dan geen kabinets- maar een partij-aangelegenheid zou zijn, waarom uiten CDA en VVD als partijen dan geen veroordeling?
Geert Wilders gijzelt via CDA en VVD u en mij, om zijn mensenmisbruik te gedogen!
(Foto-onderschrift vrij naar de dichter Paul van Ostaijen, 1926)
Verscheen 8 maart 2012 op Krapuul.nl

Posted by Huib Riethof

Een ietwat verjongde-, verfriste – en verwaaide Rita Verdonk aan het stuurwiel van Nederland.
Dat is, hoe spindoctor Kai van der Linde mevrouw Verdonk wil lanceren, volgens het beproefde Fortuyn-recept. Een als roadshow opgezette propaganda-avond voor sponsors in Amsterdam zette gisteren de toon. De Rita-beweging kent geen leden, geen partij-organisatie, alleen een Stichting Rita die wordt gefinancierd door een schimmige BV “Favorita”.

De witwas-behoeftige onroerendgoed-handelaars van Nederland storten braaf hun geld. “Trots Op Nederland” (T.O.N.), weet wel weg met uw tonnen. Ze verliezen hun belang niet uit het oog: “De hypotheekaftrek staat als een Huis”, zei Rita, voortdurend herhaald op de website. De nederlandse huisjesmelkers profiteren geducht van het unieke Nederlandse verschijnsel van de belastingaftrek voor hypotheekaflossingen. Zodoende kunnen ze hun goederen slijten aan mensen die er elders in Europa niet aan zouden kunnen denken, om zo veel voor hun huis of appartement te betalen.

Anders dan de grote Nederlandse en internationale ondernemingen, hebben ze er groot belang bij, dat Nederland op afstand blijft van de Europese Unie. Via vreemdelingen-angst en provincialisme denken ze hun doel te kunnen bereiken. Met Wilders, met de geborneerde Nederlandse ultra-protestanten en met de door de referendum-uitslag van 2005 geïntimideerde PvdA, CDA en VVD, lijken ze een goede kans te hebben, om Nederland meer dan een eeuw terug te zetten, in een steriel neutralisme.

(click on image for readable version at Nl.nu)

Wilders en zijn groepje (9 parlementsleden voor de PVV, Partij van de Vijheid) hebben ze al afgeschreven, zeker na de afgang van de kopman in het parlementsdebat van 1 april. Het nieuwe merk is “Rita”. je kunt commentariëren op haar website, maar je kunt niet lid worden, niet stemmen, alleen consumeren. Wat is er in de aanbieding? Rita-TShirts, een speculaas-gevoel en gedeelde frustratie. Aan trekkelijk! Hoor wat rita donderdagavond in Amsterdam zei:

“Volgens de politica staan de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van godsdienst onder druk. Ook worden Nederlanders alsmaar van discriminatie beschuldigd. Verdonk verzet zich ertgen ‘dat wij Nederlanders steeds maar moeten opschuiven en ons moeten aanpassen aan nieuwe culturen. daarvan zeg ik: Genoeg! Er zijn grenzen. Als wij onze Nederlandse cultuur laten verdwijnen, verdwijnen ook onze waarden en vrijheden.'”

Wij hebben een iets moeilijkere-, maar wel veel realistischere-, boodschap. Jammer maar helaas: Nederland moet zich voortdurend aanpassen. Aan de klimaatveranderingen, aan de vrouwenbevrijding, aan de noodzaak van een Europese Unie, aan immigratie van Afrikanen et Aziaten aan het verdwijnen van de klassieke landbouw, aan het verleggen van verkeersstromen en aan nieuwe technologieën.

En het goede nieuws is: Daar zijn we als Nederlanders altijd heel goed in geweest.

We liepen voorop in de hervorming van de Kerk, we maakten land waar eigenlijk water was, we transporteerden de rijkdommen van de wereld naar iedereen die ze betalen wilde, we lieten Joden, Vlamingen, Duitsers toe, om de economie te versterken, we koloniseerden de Kaap, Ceylon en Indië, stichtten New York en beheerden plantages in de Caribbean. Hoewel we verlichters als Spinoza en Hugo de Groot verbanden, waren we wel onder de eersten, om aan het einde van de achttiende eeuw het land te moderniseren, wat werd tegengehouden door de toenmalige Oranjes en hun Duitse bondgenoten (Goejanverwellesluis).

De grootheid van Nederland ligt nu juist in zijn aanpassingsvermogen. Grote landen als Duitsland, Engeland en Frankrijk verloren zich in hun imperiale dromen, maar de Nederlanders wisten altijd wel een gaatje te vinden om winst te maken. Rotterdam werd de gateway voor het Roergebied, olie-exploitatie werd samen met de Engelsen gedaan en samen met Frankrijk hielden we de Belgen op hun plaats.

Nu moet er hard gewerkt worden, om de grootste gemene deler te vinden tussen de Europese grootmachten. Nederland is er niet klaar voor. Rita is niet trots op Mansholt, die de Europese landbouw saneerde en, naar zal blijken, evenmin op haar voormalige partijgenote Neelie Kroes, die het Amerikaanse Microsoft kleinkrijgt. Ze is zelfs niet trots op Ajaan Hirsi Ali, die toch het land wakkerschudde tegen de dreigende islamisering, want ze wilde in 2006 deze grote Nederlandse uitburgeren wegens een jokkentje bij haar aanvrage van de vluchtelingenstatus.

Rita verdonk voert een achterhoedegevecht. Maar het zal u en mij nog heel wat moeite kosten, om ervoor te zorgen, dat ze het niet wint. Ze heeft 22 % fans onder de Nederlandse stemmers. Er valt nog veel uit te leggen.

Zie uitgebreider bericht in De Lage Landen van 4.4.08: In ‘t Verdonkhoekje: Hou Zee!

Posted by Huib Riethof

Vandaag een opiniestuk van minister Maxime Verhagen en zijn Slowaakse collega in de NRC.
Onderwerp: Afghanistan en de NATO-, respectievelijk VN-, inzet in dat land.

Minister Maxime Verhagen (CDA)

De ministers pleiten voor

  • een samenvoeging van de westerse inzet binnen het ISAF,
  • afzien van hulp bij lokale reconstructie en
  • voor een soort militaire ondersteuning op de achtergrond van het Afghaanse leger en politie
  • gedurende (nog) een groot aantal jaren,
  • liefst met een VN-mandaat.

Onbedoelde scherpe aanval op het Amerikaanse beleid…
Wie denkt, dat we hier te maken hebben met een ongekend scherpe aanval van Verhagen en zijn Slowaakse partner op de Amerikanen, die, zoals bekend op eigen houtje in Afghanistan opereren, heeft het grandioos mis.

Hoewel de Amerikaanse operatie “Enduring Freedom” sinds 2002, het gewapende verzet van de bevolking aanwakkert en de mensen rechtstreeks in de armen van de Taliban drijft en elke “opbouwmissie”, althans in het Zuiden (Uruzgan, Kandahar, Helmand), effectief saboteert, – hoewel dat allemaal zo klaar als een klontje is voor iedereen, doet Verhagen net, of niet dàt het probleem is, maar de weigering van Duitsland en andere belangrijke Europese NATO-landen, om zich door de VS als hulptroepen te laten gebruiken.

Dat kunnen ze, want het ISAF-mandaat is formeel alleen een wederopbouw-hulp-mandaat.

Langs een achterdeurtje de Nederlandse parlementaire contrôle opheffen?!
Dit nu, willen Verhagen en zijn Slowaak langs een achterdeurtje veranderen: Een gecentraliseerd Amerikaans (gedomineerd) ISAF-commando zou ook de Duitsers (en de Fransen en de Belgen) naar “eigen keuze” kunnen inzetten om als grondtroepen te dienen tijdens en na de Amerikaanse terreurbombardementen op Afghaanse dorpen en stadswijken.

NL PM JP Balkenende bezoekt Tarin Kowt (2007)

Ik heb Verhagen altijd al gezien als een stiekem, onbetrouwbaar en griezelig mannetje.
Gelukkig is hij daarbij ook nog dom en naïef.

– Denkt hij te bereiken, dat mevrouw Merkel nu zegt: “Ach gossie, Maxime, wat een briljant idee! Daar waren we zelf nog niet op gekomen. Nu zullen de 70% van de Duitsers die tegen inzet van ons leger in Zuid-Afghanistan zijn, wel meteen van mening veranderen!
– En de domoor had ook nog vergeten, dat het Nederlandse parlement alleen met de Uruzgan-missie akkoord is gegaan, onder voorwaarde dat het een opbouw-missie en geen vecht-missie zou zijn, èn, dat men zojuist had besloten, dat het in 2010 echt over en uit zou moeten zijn.

Maxime heeft dus vandaag al een interpellatie van Groen-Links aan zijn broek:

GroenLinks is overvallen door de nieuwe visie van de minister en wil
een spoeddebat. Het irriteert de partij dat hij zijn visie kenbaar
maakt via de media en niet in de Tweede Kamer, terwijl GroenLinks
meermalen gevraagd heeft om duidelijkheid over een mogelijk nieuwe
strategie in Zuid-Afghanistan.

Bron: ANP via Nu.nl

Als ik GroenLinks was, dan wist ik het wel: Ik giet de hele redenering van Verhagen-zelf in een motie en draag hem op, bij de Amerikanen te bepleiten, dat ze zich 100% onder een VN-ISAF-wederopbouw-commando stellen.

Kijken, of Verhagen dan met één of met twee blauwe ogen volgende maand uit Washington terugkeert…

Dit was de inleiding en de samenvatting. Nu komt de body:

Nederlaag in uitgelokte anti-guerrilla-oorlog even onvermijdelijk als die in Vietnam, of die van de Russen 20 jaar geleden…

Iedereen begrijpt, en had van begin af aan kunnen weten, dat de Amerikaanse wijze van opereren in Afghanistan (buiten de VN, de NATO en ISAF om), onvermijdelijk zou leiden tot een anti-guerrilla-oorlog op grote schaal. De lokale verzetshaarden in het Zuiden van Afghanistan hebben zich, opgejaagd door de harde Amerikaanse contra-terreur-methoden en luchtbombardementen, weer met de restanten van de Taliban onder mollah Omar verbonden. Ze opereren gecoördineerd en met steeds meer menskracht en middelen.
.
Het uitvoeren van terreurbombardementen is natuurlijk op zich al een oorlogsmisdaad. Iemand als Ulfkotte, hier in Akte Islam, doet al tijden zijn best om de moslims als verraderlijke Untermenschen voor te stellen, die dat kollektizef verdiend hebben en zelf over zich afgeroepen. Maar het gebruik van dit “middel” is ook nog dom: De bevolking sluit zich anéén en zoekt steun bij de verzetsmensen, onafhankelijk van de ideologie die ze aanhangen.

Het belangrijkste gegeven van de situatie is dus, dat Nederland en andere landen zich, ondanks waarschuwingen, hebben laten meeslepen in een uitzichtloze anti guerrilla-oorlog. Uitzichtloos, want in Afghanistan hebben buitenlandse troepen nog nooit zo een oorlog kunnen winnen: De Britten moesten in de negentiende eeuw al afdruipen, terwijl de Russen nog geen 20 jaar geleden na veel verliezen ook het veld moesten ruimen. Trouwens, de onderdrukking van een guerrilla-opstand lukt ook elders maar zelden. De Amerikanen konden het verdorie toch wel weten, na hun Vietnam-debacle!

De Amerikaanse supermacht-illusie – op den duur gelooft alleen het CDA van Verhagen daar nog in…
Een aantal landen, en niet de onbelangrijkste NAVO-bondgenoten, weigeren, om zich te gedragen als hulptroepen van de Amerikanen. Duitsland is daarvan het belangrijkste, maar ook België en Frankrijk willen hun inzet onder eigen controle houden en zich niet begeven in gebieden waar de VS samen met Canadese-, Britse- en Australische troepen huishouden.

Trouwens, de nieuwe Australische Labour-regering gaat zeker de horigheid aan de Amerikanen verminderen, terwijl in het Canadese parlement steeds meer stemmen opgaan tegen deze troepeninzet. Ook de nieuwe Britse premier Brown gaat ervan uit, dat met de Taliban onderhandeld zal moeten gaan worden. Een mening die Karzai zelf trouwens ook herhaaldelijk heeft verkondigd.

De NATO opereert samen met een aantal niet-NAVO-bondgenoten in het verband van de ISAF. De ISAF heeft een mandaat van de VN en van de Afghaanse regering onder Karzai. Doel is steun aan de wederopbouw van het land. De aktie is militair georganiseerd, omdat men verwacchtte dat gedurende een aantal jaren, afhankelijk van de regio, men in afnemende mate te maken zou hebben met lokale oorlogsheren en maffias.

Niet de Duitsers, maar de VS saboteren het ISAF-mandaat en de pacificatie-politiek van Karzaï
Daarnaast opereren sinds 2002 een wisselend aantal Amerikaanse militairen in Afghanistan. De operatie “Enduring Freedom”. De Amerikanen opereren buiten de ISAF om (grotendeels), en gaan hard tekeer tegen wat ze als “Taliban” en “Al-Qaeda” beschouwen.

Aan hun wijze van werken, is het, naar mijn mening, grotendeels te danken, dat het lokale verzet niet volgens plan is weggesmolten, maar dat het is geradikaliseerd en dat het steun heeft gezocht en gevonden bij de oude Taliban-structuren onder Mollah Omar en -wellicht ook- bij wat er in de Pakistaanse onafhankelijke Pashtun-gebieden nog aan Al-Qaeda rest.

Hoe werkt de achterbakse inlijving van buitenlandse troepen in Afghanistan?
Ik heb al bij het begin van de ondoordachte – en misleidend gemotiveerde – verhuizing van de Nederlandse inzet van het relatief rustige Noorden naar Uruzgan, gewaarschuwd voor de gevolgen van de onvermijdelijke dominantie van de Amerikaanse contra-terreur-methoden over de “vreedzame” Nederlandse inzet. (Zie de tags Afghanistan in in Europa Thuis en Uruzgan in De Lage Landen).

De manier, waarop Nederland in 1995 in Srebrenica voor schut is gezet door de VS en andere grote mogendheden, die het op een tussenakkoordje hadden gegooid met Milosevic, zou toch tot voorzichtigheid aanleiding moeten hebben gegeven. Het Nederlandse contingent in Tarin Kowt en enkele omliggende plekken, is volledig afhankelijk van aanvoerlijjnen, die alleen door de VS en hun naaste bondgenoten, met behulp van contraterreur, kunnen worden opengehouden.

De Amerikaanse troepen die een strategisch punt ten noordoosten van Tarin Kowt bezet houden, trekken zich niets aan van de arrangementen die de Nederlanders in het begin trachtten te sluiten met lokale stamoudsten. Op maandag kwamen de Nederlanders geld brengen aan het dorpshoofd, opdat in de lokale school ook meisjes onderwijs zouden krijgen. Op woensdag kwamen de Amerikanen huizen in het dorp met raketten bestoken, omdat er Talibans zouden zitten.

Gaat de linkse meerderheid in het Nederlandse parlement nu in actie komen?
Zo zijn de Nederlanders vanzelf terechtgekomen in de positie waarin de Amerikaanse militairen hen graag hebben: “willing allies”, die zelf niets in de melk (of, beter gezegd: de papavers) te brokken hebben. De provinciaal ingedeelde ISAF-verantwoordelijkheden, waarbij Nederland (formeel) hoofdverantwoordelijk is voor de provincie Uruzgan, geeft tot nu toe nog een zeker tegenwicht en biedt wat speelruimte voor de Nederlandse missie tegenover de VS-troepen.

Dat wil Verhagen nu afschaffen: Niet meer het Nederlandse parlement bepaalt, binnen de grenzen van het VN-mandaat, nog wat de inzet van zijn troepen inhoudt, maar…. de “lokale ISAF-commandant”! En deze laatste is niet onafhankelijk, nee, hij staat onder bevel van het gecentraliseerde commando voor heel Afghanistan, waarvoor Verhagen zo vurig pleit.

Dat gecentraliseerde commando zou, als we Verhagen volgen, in feite Amerikaans zijn: Nergens pleit hij ervoor, dat er een einde aan de idiote situatie wordt gemaakt, dat het grootste deel van de Amerikaanse troepen zijn eigen gang gaat in het land, bedenkelijk dicht bij (contra-) terreur komt en het pacificatie-streven van Karzai en sommige bondgenoten feitelijk saboteert.

Het Nederlandse parlement, met name de kleine linkse meerderheid erin, die Verdonk afzette in 2007, heeft nu een kans voor open doel gekregen van Verhagen, om: ofwel de Uruzgan-missie definitief op de continentaal-Europese lijn van Duitsland e.a. te brengen, ofwel er in de huidige vorm versneld een einde aan te maken.

Benieuwd of er wat van komen gaat.

Technorati Tags: , , , , , ,

Posted by Huib Riethof

Ik wist het wel: Hirsi Ali zou niet rustig bij de Neocons in Washington blijven. Dat kon niet goed gaan.

Nu is het zo ver. Ajaan wil Française worden. (NRC, Nederland)

Vergeten zijn de wegwerpende uitlatingen over de onvermijdelijke “collapse” van Europa in het algemeen, en van de Fransen in het bijzonder. Nu moet een nieuw tijdperk van Ajaneritis aanbreken. Waar kan dat het best gebeuren? Wel – laten we de Fransen eens proberen!

Eerst even iets over de voorspelde mislukking van Ajaan in Amerika. De neoconservatieve gastheren van Ajaan in Washington zijn sowieso niet tegen godsdienst. Godsdienst helpt om de mensen te disciplineren, zodat intussen de elite zich met de èchte politiek kan bezighouden. Maar Ajaan wil bewijzen dat Mohammed een grote slechterik is geweest. En dat kunnen de Neoconservatieven niet meemaken. Daarom werd aan Ajaan verboden, om namens haar werkgever, het American Enterprise Institute, haar antigodsdienstige ideeën uit te dragen.

Dat zagen we op 11 juni vorig jaar, toen Ajaan deelnam aan de Pepperdine Conferentie over “the Collapse of Europe”. Haar oproep tot een pogrom tegen moskeeën en ander moslim-instellingen in de V.S. en in Europa, was een persoonlijke interventie. En vond geen gehoor in de V.S. Logisch, want de “Pepperdine University” is een fundamentalistische christelijke instelling, die geen godsdienst-bashing duldt.

Pepperdine-inspirator Daniel Pipes liet haar vervolgens vallen. Op het AEI-Institute mocht ze alleen studeren op de terroristische kant van de Islamisten in Mogadishu. Toen die laatsten door Ethiopische hulptroepen waren verdreven en een Darod-clangenoot van haar aan de macht was gebracht, maar het volksverzet doorging, was, denk ik, haar rol bij het AEI uitgespeeld.

Wat kon ze nog bijdragen aan het grote design van de “American Century”? De Darods moeten haar niet. Van de Islamitische volksbeweging in Somalië begrijpt ze niets. Het AEI wil haar ook geen 24/7 bescherming geven (“Niemand in Washington krijgt zoiets”, zei haar chef, “We doen dat zelf, met onze eigen persoonlijke wapens.”).

(Wat ik zo waardeer in Ajaan: Ze laat zich niet voor het jarretje spannen van zo iemand als Ulfkotte – hier in de kop an “Akte Islam”)

Tijd om naar een nieuw podium uit te zien. Ian Buruma was in de zomer van 2006 al met haar in Parijs en tekende haar enthousiasme op, voor de (formeel) strikt laïcistische Franse politieke cultuur. “De Verenigde Staten te christelijk? Dan maar naar Sarkozy!”, moet ze hebben gedacht. Alleen: Sarkozy is nu juist bezig, om bij het Vaticaan in het gevlei te komen. “Geen beschaving zonder godsdienst!”, zei hij in december in de Kerk der Lateranen in Rome. Arme Ajaan: Juist even te laat!

Gelukkig is daar dan nog de verslagen presidentscandidate Ségolène Royal. Geen fanatieke anti-godsdienstige, maar graag bereid om Sarkozy vast wat in de wielen te rijden met het oog op 2012. En natuurlijk BH-L, Bernard-Henri Lévy, altijd klaar voor een pipolisatorisch incident.
(Hier zijn ze allen tesaâm (9/2/08): Ajaan, BHL en Ségolène. Zullen de Fransen beter weten om te gaan met het fenomeen Hirsi Ali dan de Hollanders en de Amerikanen?)

Ik ben ook een bewonderaar van de Franse achttiende eeuw. Hadden we op dit moment maar een Voltaire. Hij zou brandhout maken van Ajaan! En as van Bernard-Henri. Maar goed, dank zij volksopvoeders als bij voorbeeld de Italiaanse immigrant(!)-premier-ministre Léon Gambetta uit de late negentiende eeuw, zijn godsdienst en staat strikt gescheiden in Frankrijk. “Citoyenneté” heeft alles te maken met engagement met de Franse Nation en zijn “État” en niets met de godsdienst die men aanhangt. Per definitie, is diegene, die staatsfuncties vervult, gehouden om de godsdienst met rust te laten.

Daarom ben ik er erg vóór, dat Ajaan Française wordt. Ze zou dan kunnen leren, dat staat en godsdienst gescheiden zijn, en dat de staat het recht niet heeft, om de nieren van zijn onderdanen te proeven op hun al dan niet bestaande geloof. Dat is een gezond beginsel. Eigenlijk één van de beste zaken die de Verlichting heeft voortgebracht.

(In Frankrijk: Geen provocaties à la Wilders meer! De Franse politieke klasse onthoudt zich van dergelijke sneers. Ajaan zal moeten kiezen tussen vrijheid van spreken en beledigen als een vrijzwevende intellectueel, of voor een rol in de politiek, maar dan sereen…)

Ajaan moet dan kiezen: Òf ze vestigt zich als filosofe in het Vijfde arrondissement van Parijs en zet haar jacht op de duisterlingen voort, òf ze engageert zich in de Franse politiek en respecteert de godsdienstige opvattingen van de Europese burgers. Een tussenweg is er niet.

Benieuwd, of ze die keuze maakt. In elk geval: Het is een droeve nederlaag voor de neoconservatieven van de VS, en in het bijzonder voor hun bewonderaars hier ter plekke, zoals Politically Incorrect in Duitsland en de aanhangers van Ajaan’s website in Nederland. Het Beloofde Land heeft weer verstek laten gaan. En inderdaad, met Obama zou Ajaan weinig kunnen aanvangen…

De ratten verlaten het zinkende (neoconservatieve) schip, zou je kunnen zeggen.

Welkom terug in Europa, Ajaan! Ik wens je niets dan goeds. Je bent heel wat moediger dan je vrienden uit de Nederlandse VVD, die je lieten vallen, toen het erop aan kwam. Ik sta samen met mijn Nederlandse (linkse!) vrienden, pal voor je veiligheid en vind dat de sponsors van de VVD, die zozeer van je heeft geprofiteerd, daarvoor moeten opkomen. Maar bij gebrek daaraan, doen wij het wel.

Word een goede Franse staatsburger en wijd je aan de dienst aan je land, in plaats van jacht op moslims te maken. Ik beloof, je, ik kom eens langs, in Parijs…

Technorati Tags: , , , , , , , , , ,

Powered by ScribeFire.

Posted by Huib Riethof

Het Vlaamstalige dagblad De Morgen uit Brussel meldt het vandaag op de voorpagina:(Ex-politiecommissaris Bart Debie, nu Vlaams-Belang topman, veroordeeld wegens, onder meer, “aanzetten tot racisme”)

Eén jaar effectief voor ex-commissaris Debie (VB)
Het hof van beroep in Antwerpen heeft gewezen Antwerps politiecommissaris en huidig Vlaams Belang-gemeenteraadslid Bart Debie (33) donderdag veroordeeld tot vier jaar cel, waarvan een jaar effectief, en een boete van 1.250 euro. De man werd ook voor vijf jaar uit de rechten ontzet.
Dat betekent dat Debie, ‘veiligheidsexpert’ bij het Vlaams Belang, tevens VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, geen openbaar ambt mag bekleden en dat hij ook niet verkozen kan worden, wat zijn politieke carrière in het gedrang brengt. Debie kondigde meteen aan dat hij naar Cassatie stapt.

Een zwarte dag voor alle buitenlandse “vrienden” die Bart Debie in zijn functie van internationaal makelaar voor het Vlaams Belang in het afgelopen jaar heeft gemaakt. We denken daarbij aan het gezelschap vooraanstaande anti-Islam agitatoren uit de hele wereld, dat hij eind october 2007 in de Brusselse ruimten van het Vlaams Belang in het Europese- en het Vlaamse Parlement bijeen wist te brengen. Naast de uitvindster van de term “Eurabia”, Mevrouw Bat Yeor (Groot-Brittannië) en haar echtgenoot die bij de VN in Genève werkt, ontwaarden we daar ook de van de Nederlandse TV overbekende Islamdeskundige, de arabist Hans Jansen (universiteit van Utrecht).

Op deze oude vriend van ons komen we nog terug. Hij was niet zo voorzichtig geweest als sommige andere deelnemers, die bedongen, dat hun identiteit niet bekend werd gemaakt. Het vele (naar verluidt: Amerikaanse) geld dat het bonte gezelschap naar Brussel lokte, deed de meeste deelnemers de ogen sluiten voor het feit, dat de gastheer een wegens racisme veroordeelde partij was. Deze laatste, op haar beurt, aarzelde niet om het gebeuren uit te buiten als een soort internationale erkenning voor haar organisatie, die sinds lang door alle overige Belgische partijen achter een “cordon sanitaire” wordt gehouden.

Ulfkotte

De Duitser Udo Ulfkotte kwam, hoewel naar eigen zeggen uitgenodigd, helemaal niet naar Brussel in oktober. In zijn “Akte-Islam” Blog foeterde hij tegen het rechtsextreme karakter van het Vlaams Belang en de invloed van de C.I.A. op de bijeenkomst.

Enkele weken eerder was dat wel anders geweest. Hoewel hij als collega-“veiligheidsexpert” uiteraard op de hoogte moet zijn geweest van de ideologie van het Vlaams Belang en de racistische achtergronden ervan, liet hij zich in de watten leggen door de toen reeds in eerste instantie veroordeelde Bart Debie bij zijn vergeefse beroep bij de Belgische Raad van State tegen het verbod op de voorgenomen 11-september manifestatie van SIOE/Pax Europa in Brussel.

Dr. Udo Ulfkotte uit Duitsland, zoals afgebeeld op de blog van Bart Debie (kruis toegevoegd door Debie), nadat Ulfkotte de 11-september manifestatie in Brussel had afgeblazen, wegens het “rechtextremisme” van het Vlaams Belang, doch niet wegens diens racisme…

Ulfkotte gaf in eerste instantie hoog op van zijn advocaat Hugo Coveliers, daarbij vergetend te vermelden, dat deze sinds 10 juni 2007 ook senator voor het Vlaams Belang is.

De Vlaamse TV vertoonde een vermakelijke reportage (“Ulfkotte loopt een blauwtje bij de Belgische Raad van State” in deze blog. Zie ook Youtube hierboven) over de vergeefse actie van Debie, Ulfkotte en Coveliers. De heren stappen welgemoed en eensgezind naar het Raadsgebouw en komen er even later beteuterd weer uit. Want Coveliers kreeg bij de Raad van State geen voet aan de grond.Het Vlaams Belang speelt met Udo’s voeten
Wij vermoedden toen al, dat hier van opzet sprake was. Het VB had geen belang bij een tocht door Belgische federale instituties, integendeel. Zoiets is strijdig met alles wat het VB beoogt. Het kan immers niet, dat Vlaams sepratisme haar toevlucht zoeken moet bij de belgische federale staat! Hoe kun je zo een paradox aan de (slinkende) achterban uitleggen?

Met opzet werd dus een taalconflict geprovoceerd. Het beroep tegen het Brusselse verbod werd bij de Nederlandstalige Kamer ingediend, hoewel Coveliers heel goed weet, dat die zich terzake onbevoegd zou moeten verklaren. Wat ook gebeurde. Zodoende was het Europese anti-Eurabia-initiatief handig omgebouwd tot een taalconflict met het VB in de slachtofferrol. En, dat was meteen een excuus, om parallel aan de SIOE-demonstratie, waarin de vlaggen en leuzen van het VB niet welkom waren, een eigen Vlaamse actie op het Schumann-plein, 300 meter verwijderd van de Europese manifestatie, te organiseren. (Zie de Ulfkotte-posten in mijn blogs).

Ulfkotte ontdekt opeens, dat het VB “rechtsextreem” is, maar zwijgt over diens racisme

Pas toen Ulfkotte, enkele dagen voor 11 september, ontdekte, hoezeer hij door de sluwe Dewinter en diens hulpje Debie bij de neus was genomen, verklaarde hij haastig, van de Brusselse 11-september-manifestatie af te zien. Argument: Het VB was te “rechts-extreem” (dus niet “te racistisch”, HR). De internationale veiligheidsexpert, zelfverklaarde vriend en toeverlaat van zowat elke geheime dienst, erkende “zich te hebben vergist”. Hij was immers maar een naieve wetenschapper, leraar veiligheidsbeleid aan een Lüneburger Academie. En ook, naar bleek, hadden zijn ouders zich voor 1945 wel eens “vergist”. Reden, waarom men blijkbaar ook aan Udo Ulfkotte stante pede diens “vergissing” ten aanzien van het VB (en Debie) maar moest vergeven. (De ratio daarachter ontgaat me: Ik zou eerder denken, dat een gewaarschuwd mens voor twee geldt…)

Het Debie-vonnis: “Aanzetten tot” racisme is ook racisme

In verband met Udo Ulfkotte is vooral van belang, dat het Hof van Beroep Debie ook veroordeeld heeft wegens “aanzetten tot racisme”. Daarom viel het vonnis van het Hof dan ook aanmerkelijk zwaarder uit dan dat van de Rechtbank, waartegen Debie samen met zijn advocaat Coveliers (ja, dezelfde!) in beroep was gegaan. De rechtbank had dit feit niet beschouwd als bewezen verklaard.Aanzetten tot racisme: Bewerkte foto uit Ulfkotte’s blog Akte Islam (November 2007), die moet aangeven dat Turken onverbeterlijke sadisten zijn die ruzies beslechten met kettingzagen…...en het origineel van dezelfde foto, ontleend aan een website die Halloween-parafernalia verkoopt.

Stiekeme rassenstokers worden ook strafbaar
Er is een evolutie gaande in de Europese rechtspraktijk, waarbij ook het “aanzetten tot” racisme, zelfs als dat gebeurt onder ontkenning dat men “racist” is, toch ook als racisme beschouwd en dientengevolge bestraffenswaardig wordt. Dat is eigenlijk niet meer dan logisch en geheel in overeenstemming met datgene wat de respectieve wetgevers bedoeld hebben met wetgeving ten aanzien van discriminatie en haatzaaien. Ulfkotte en consorten ontkennen dat ze “racist” zijn. Ze strijden “slechts” met alle geweld tegen een “cultuur”. Ulfkotte gaat zelfs zo ver (in tegenstelling tot b.v. Hirsi Ali en Mark Steyn), te verklaren, dat hij niet de Islam als godsdienst discrimineert, maar uitsluitend bezorgd zou zijn over de “demografie”: Er komen te veel mensen “met een islamitische cultuur” in Europa. – Alsof het halal slachten bij Moslims moet worden bestreden, maar bij Joden niet, omdat er maar zo weinig van over zijn… (Ulfkotte heeft dat werkelijk gezegd – zie mijn post [EN] in A Legal Alien in New York).

Het Antwerpse Hof heeft nu geoordeeld, dat de combinatie van discriminatie, schriftvervalsing en de hoeveelheid discriminerende uitlatingen van Debie, het feit oplevert van het aanzetten tot racisme bij (politie-)collega’s en, gezien de functie van de man als politiecommissaris, ook naar het publiek toe.

Gevolgen voor Ulfkotte’s schadevergoedingseis tegen Duitse bloggers die hem van “racisme” betichtten
Dit levert een belangrijk feit op voor de Duitse bloggers die Ulfkotte een “racist” hebben genoemd. Immers, als zij straks (in februari) voor het Frankfurter Gerechtshof moeten verschijnen om zich te verweren tegen de krankzinnig hoge “schadevergoedingen” die Ulfkotte en “Pax Europa” van hen eisen, kunnen zij aantonen, dat Ulfkotte, net als zijn toenmalige kompaan Debie uit Antwerpen, systematisch objectief aanzet tot racisme. Iets wat, gezien Ulfkotte’s positie als publieke persoon, auteur, “expert” en journalist hem zwaarder aangerekend dient te worden, dan aan een willekeurige commentator op een blogpost of op een krantenartikel. Het is dus niet onjuist, integendeel, geheel conform de plicht van burgers om wetsovertreding te melden, Ulfkotte’s handelen als objectief racistisch te kenmerken, aangezien hij (“klammheimlich”, weliswaar) systematisch al dan niet op feiten gestoeld, materiaal aandraagt dat tot racisme en discriminatie van moslim-medeburgers aanzet.

Debie en Ulfkotte zijn geen vrienden meer. Maar het aanzetten tot racisme, waarvoor Debie nu (ook) is veroordeeld, hebben ze gemeen. Ulfkotte heeft zich immers alleen van het “rechts-extreme” van Debie gedistantieerd, niet van diens opvattingen over Moslims.

Kortom: Debie’s veroordeling is niet alleen een verdiende slag voor het Vlaams Belang (en Hugo Coveliers), maar ook voor het internationale gezelschap klammheimliche haat-stokers dat zich op enig moment aangetrokken voelde tot de vleespotten van de parlementaire instanties van het VB en tot de Amerikaanse subsidies die Debie wist te verzamelen.

Posted by Huib Riethof

Toen in 1999 voor het eerst na ongeveer 100 jaar vrijwel ononderbroken regeringsdeelname, de Christelijke Volks Partij in de oppositie belandde, was de crisis en de desoriëntatie er minstens even groot als in het Nederlandse CDA, nadat in 1993 de eerste paarse regering aantrad. Traditionele invloedssferen vielen weg, onderling geruzie ontstond en partij-boegbeelden, die eerst onverwoestbaar leken, gingen stuk voor stuk voor de bijl. Bij de Noorderburen: Lubbers, Brinkman, Heerma; bij de Zuiderburen: Dehaene en een hele rits andere grootheden.

1. Hoe het Nederlandse CDA in de jaren voor 2002 corporatisme moderniseerde tot communitarisme. En vervolgens niets anders produceerde dan afbraak van de soldariteit.
Bij het CDA kwam de vernieuwing van een informeel Haags denktankje, waarvan met name een medewerker van het wetenschappelijk bureau van de partij, Balkenende, deel uitmaakte.
Het partijprogramma werd resoluut omgebogen in de richting van het neoconservatieve denken, waarbij de christelijke solidariteitsgedachte als het ware op haar kop werd gezet. Ik parafraseer:

Werklozen, ongehuwde moeders, steuntrekkende immigranten, zieken en hulpbehoevenden staan per definitie onder verdenking, dat hun toestand hun eigen schuld is. Daarom zijn ze niet soldair met de rest van de maatschappij, die voor hun het geld moet opbrengen. De soldariteitsgedachte vergt derhalve, in deze opvatting, dat er streng moet worden opgetreden en dat niet de staat voor hen kan instaan, maar dat hun “eigen kring” (de familie, de stadswijk, het dorp) verantwoordelijk is. En als het gaat om gemarginaliseerden, die geen eigen kring hebben, dan is dat laatste ook hun schuld, want ze behoorden “samen te doen”, in plaats van alleen. Er ontbreekt iets aan hun normen- en waarden-besef.

Kortom, de hulpbehoevenden bleken niet meer solidair met de niet-hulpbehoevenden. Waarom? Omdat ze hulp behoefden! – “Solidariteit is mooi, maar ze kan niet van één kant komen!”

“De hulpbehoevenden zijn onsolidair met de niet-hulpbehoevenden”
Daarom hoeven, zo luidt de redenering, de middengroepen ook niet meer via het automatisme van de door de Staat beheerde sociale voorzieningen solidair te zijn met de ontvangers daarvan. “Links” besteelt de hardwerkende mensen, om hun luiwammesende, drugsverslaafde en subsidieverslaafde clientèle te onderhouden. Zeker, we laten de echte (volgens onze morele normen) hulpbehoevenden niet verrekken, maar het verstrekken van onderstand aan deze mensen moet voortkomen uit eigen vrije wil en keuze en mag niet te lang duren. En liefst worden verbonden aan sterke stimulansen tot gehoorzaam gedrag.
Presidentskandidaat Bush noemde dat in 1999 “caring conservatism”. Dat vertaalde zich later in het inschakelen van kerken bij het geselecteerd uitdelen van staats- en collectieve verzekeringsgelden aan hulpbehoevenden. Een terugkeer naar de “steun” die colleges van rijke heren en dames tot aan het einde van de negentiende eeuw naar eigen willekeur verschaften. Liefst aan “Keesjes”, het bekende diakenhuismannetje van Nicolaas Beets, dus aan mensen die van onderdanigheid en kruiperigheid een tweede natuur hadden moeten maken.

Het zwakke punt van de geïndividualiseerde staatsondersteuning: Bureaucratie en het negeren van bestaande kleinschalige soldariteitsverbanden
Maar laten we er niet helemaal een karikatuur van maken. Al valt de traditionele familie, waaraan het Christendom graag de zorg zou teruggeven, gewoon fysiek weg, er bestaan wel degelijk kleinschalige solidaire structuren tussen buurtgenoten, tussen collega’s, tussen sportvrienden en tussen mensen die tot eenzelfde kerkgenootschap of andere filosofische overtuiging behoren.
Die worden inderdaad op grote schaal verwaarloosd bij zorgverstrekking, arbeidstoeleiding, volwassenonderwijs en het scheppen van nieuw betaald werk. De staat heeft in principe alleen te maken met de abstractie van de individuele burger. Dat draagt bij tot de isolatie en de vereenzaming, van de werkloze, de langdurig zieke of gehandicapte. En daarmee ook tot asociaal gedrag. “Bowling Alone”, is het krachtige beeld dat R.D. Putnam meegaf aan zijn fascinerende beschrijving van het ineenstorten van het Amerikaanse gemeenschapsleven in de twintigste eeuw. Veel “Social Capital” wordt zodoende ongebruikt gelaten en zelfs vernietigd.

Terug naar het Leger des Heils?
De aartsvader van de Neoconservatieven, Irving Kristol, bepleitte vanaf de zeventiger jaren een “conservatieve welvaartsstaat”, waarin politie en sociale diensten de sociale controle in bij voorbeeld achterbuurten zouden versterken door een lik-op-stuk beleid, gepaard aan “discriminatie” tussen moreel goedgekeurde hulpbehoevenden en zij die dat in hun ogen niet zijn, zoals ongehuwde moeders en niet-werkwillige drugsgebruikers. “Die moeten maar naar het Leger des Heils” (Kristol, 1993, in The Wall Street Journal).
Schrijver dezes is er uit eigen ervaring maar al te zeer van overtuigd, dat op een positieve, opbouwwerk-achtige manier engageren van de vrijwillige en onafhankelijke organisaties van het gemeenschapsleven, noodzakelijk is, om zorg- en hulpverlening niet in bureaucratie te laten verzanden. Maar dat is heel wat anders, dan vooraanstaande buurtbewoners sytematisch ombouwen tot een soort morele politie met zeggenschap over het wel en wee van hun buurtgenoten!

Communitarisme los van emancipatie en empowerment is een excuus voor sociale afbraak
Als ik Balkenende goed begrijp, gelooft hij er echt in, dat door het verpreiden van waarden en normen, het “samen-doen” in kleine gemeenschappen er vanzelf komt, en veel staatszorg overbodig maken. Maar je kan natuurlijk dat zelfbeheer niet normloos overlaten aan de
kleine gemeenschappen. Die behoren doordrongen te zijn van waarden en
normen, anders worden het kleine maffia’s (hoewel: die hebben ook
normen en waarden, zij het, dat enkele daarvan op gespannen voet staan
met, zeg, de Tien Geboden).
Idealisering van economisch, sociaal en moreel zelfbeheer in kleine gemeenschappen, die de “grote”, de “echte” politiek overlaten aan de elite, sluit prachtig aan bij de oer-calvinistische idealen van “souvereiniteit in eigen kring”. Die gold voor de “kleine luyden” (Abraham Kuyper), die hun plaats moesten weten ten overstaan van de “grote luyden”, die aan de top over hun hoofden heen de èchte politiek bedisselden, dus onder anderen, wat onder waarden en normen moest worden verstaan.

Tussen de grote en de kleine luiden stond en staat het “maatschappelijk middenveld”: de toppen van corporatieve organisaties die bemiddelen tussen “groot” en “klein”.

Corporatistische wortels
Na een korte opbloei in de vijftiger- en het begin van de zestiger jaren in Nederland (de Publiekrechtelijke Bedrijfs Organisatie, oftewel PBO), werd er van deze in wezen corporatistische gedachtengang weinig meer vernomen, al bleven her en der dergelijke structuren bestaan, en worden nu “netwerken” genoemd. Hoe ze ook heten, ze hebben met elkaar gemeen, dat ze ondoorzichtig, hierarchisch en immobiel zijn. In feite gaat het om toegang tot-, uitwisseling van- en controle over: Macht en Geld.

In de VS bestaat een “communitaristische” beweging, die wat betreft haar sociale conservatisme (de omkering van de solidariteitsgedachte) gelijkloopt met het neoconservatisme. Sommige varianten daarvan combineren dit met antiglobalistische- en antikapitalistische gedachtengangen, terwijl andere communitaristen op economisch gebied een ultra-, ja zelfs anarcho-, kapitalisme voorstaan.
De jonge CDA-Turken rond Balkenende opteerden voor een gematigd, maar strikt marktconform, denken. Wat goed uitkwam, want dat maakte hen een uitgelezen partner voor de liberalen van de VVD.

Waarden-en-Normen
De Amerikaanse goeroe van het “Communitarianism“, Amitai Etzioni, werd door Balkenende tijdens het Nederlandse EU-voorzitterschap zelfs als keynote-speaker naar Den Haag gehaald, om de verzamelde Europese staats- en regeringsleiders toe te spreken op de door hun gastheer belegde “Normen-en-Waarden” – conferentie. Terzelfdertijd evenwel, maakte de Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid brandhout van het hele normen- en waarden-gebazel: De Staat dient zich alleen bezig te houden met waarden, voorzover die in de Grondwet zijn vastgelegd en in internationale verdragen. En de normen? Wel, die staan in de wet. En de wetten worden gemaakt en zo nodig aangepast door de wetgever, het verkozen parlement. Niet door het kabinet dus.

Sindsdien wordt er weinig meer vernomen van regeringsgestuurd waardenproeven bij afhankelijke burgers (waardencontrole bij rijkere burgers is nooit aan de orde), noch van pogingen tot hun “norm”alisering. Erkend moet worden, dat samen met de VVD, en in eerste instantie ook de LPF, de verschraling van de verzorgingsstaat ook heel goed zonder communitaristische rimram kon worden doorgevoerd.

In plaats van kleinschalig zelfbeheer van de solidariteit, is de Nederlandse zorg overgedragen aan grote banken en verzekeringsmaatschappijen
Zulks is het lot van de Nederlandse Christendemocratie. Ze heeft een conservatief project doorgevoerd, dat naar alle waarschijnlijkheid door de eigen achterban bepaald niet werd gewild. De zorg, bij voorbeeld, is niet omgezet in een kleinschalig netwerk van cooperatieve soldariteitsorganisaties (dat zou communitaristisch zijn geweest), maar is in handen gegeven van de grootste banken en pharmaceutische bedrijven, voor wie het grootste deel van de inkomsten wordt gegenereerd door de Belastingdienst. Nauwelijks bedrijfsrisico dus. En wegens de oligopolistische markt (regionaal verdeeld ook nog) is er van het verhoopte prijsdrukkende concurrentie-effect geen sprake. Wat wel gebeurt, is bezuinigen aan de uitgavenkant, door het strippen van ziekenhuizen, het ontslaan van (te duur) geschoold thuiszorgpersoneel en dat vervangen door ongeschoolde minimumloners uit de schoonmaakbranche. De zogenaamde (individuele) keuzevrijheid is in werkelijkheid het tegendeel daarvan, want voor een gewoon mens is vergelijking van de aangeboden contracten onbegonnen werk.

Vakorganisaties nieuw leven ingeblazen
Het enige lichtpuntje zou kunnen zijn, dat met name vakorganisaties de “vraagzijde”, de consumentenzijde dus, grotendeels hebben weten te bundelen, waardoor consumenten via hen nog enigszins een onderhandelingspositie hebben kunnen opbouwen tegenover de ondernemers. Ironisch genoeg, is dat nu juist een vorm van niet-communitarisme, want grootschalig en behept met macht op staatsniveau, die, door de Balkenendse omkering van de solidariteit, nieuw leven wordt ingeblazen.

Conservatieve invulling van programma voor kiezers verhuld door middel van “kartel” met de LPF onder Fortuyn
Een ander kenmerk van de werkwijze van het CDA onder Balkenende is bijzonder interessant voor de komende vergelijking met de Vlaamse Christendemocratie.
Dat is het zich verbinden met populistische stromingen, one-issue partijen, om de structureel tanende trouwe kiezersschare (tijdelijk) wat aan te vullen. Daarover in deel 2.

Technorati Tags: , , , , ,

Powered by ScribeFire.

Posted by Huib Riethof