At Home in Europe

Archives for Discriminatie

Collega-blogger Dietmar Näher (Politisch Korrekt, kortweg: “PK”) houdt zich dag en nacht bezig met een uiterst ondankbare taak. Het kritisch, en -hopelijk- hinderlijk, volgen van het fenomeen “Politically Incorrect”.

“PI” is een Duitse website die wordt geleid door een zekere Stephan Herre, sportleraar uit Bergisch Gladbach. Op de achtergrond spelen vermoedelijk adviseurs en financiers uit de VS (waar de site sinds enkele maanden ook “gehost” wordt) een rol.
Anders dan “Gates Of Vienna”, “Fjordman”, “Pim Fortuyn”, “Akte Islam”, de Hirsi Ali Website en dergelijke islam- en europa-bashende blogs en sites, trekt PI een publiek van tienduizenden per dag in Duitsland.
Verongelijktheid, geweldsfantasieën en preventieve rechtvaardiging voor lynchpartijen en pogroms (ik overdrijf niet), zijn aan de orde van de dag in de PI-commentaarrubrieken.

Dietmar meldt vanmorgen een wel heel sterk staaltje van het hatelijke wereldbeeld, dat de PI-community ontwikkelt. Een gedicht in meerdere strofen, dat met kleine wijzigingen, zo uit Hitler’s Mein Kampf zou kunnen zijn overgenomen.

Wat is PI?
Eerst iets over de context. Na een eerste jaar met weinig succes, vond Herre begin-2006 een “gouden formule”. Die houdt in (zie de reproductie van het banner van PI hieronder):

  • Dicht aanleunen tegen de neoconservatieve Amerikaanse mode, dus: Titel van de (puur-Duitse) blog in het Engels en in de stijl van de “Weekly Standard” partijdig-positief “nieuws” brengen over Amerika, Israël en bondgenoten, en hetzelfde, in negatieve zin, over alles wat met Islam, links, babyboom, Europa en het klimaat te maken heeft.
  • Zich afschermen (officieel) van uiterst-rechts en van racisme, maar de officiële artikels in de blog zó brengen, dat ze een tsunami van gefrustreerd, verongelijkt en klagerig commentaar uitlokken, dat vrijwel ongefilterd wordt afgedrukt.
  • Aangesproken op deze stiekeme en onsportieve hetz-praktijken in interviews met de pers en op TV, verschuilt Herre zich achter de “vrijheid van meningsuiting” en wast, gelijk Pontius Pilatus, zijn handen in onschuld.

De onderkop van PI luidt dus:

“News gegen den Mainstream · Proamerikanisch · Proisraelisch · Gegen die
Islamisierung Europas · Für Grundgesetz und Menschenrechte”

Opvallend is, dat “Democratie” en “Respect voor andersdenkenden” er niet bij staan.

De onderkop van PK luidt dan ook:

“News gegen den Minorstream • Professionell • Prosemantisch • Gegen die Islamophobisierung Europas • Grundgesetz und Menschenrechte für alle”

Tegen de “goedmensen”

Democratie en antidiscriminatie zijn namelijk de preoccupaties van de “Goedmensen” [Gutmenschen****), zie noten], waar de PI-gemeenschap een broertje aan dood heeft. Goedmensen zijn eigenlijk allemaal “dhimmis”, lieden die verkiezen om als ondergeschikten onder een islamitische dictatuur te leven. Al dergelijke samenzweringsfantasieën worden opgepept, door de “interaktiviteit” met de officiële artikelen en die tussen de grote groep vaste commentatoren met hun vaste riedels. In Amerika heet zoiets een “community” (bij voorbeeld de “secret services community”). Op zich is er niets mis met communities, netwerken en onderlinge steungroepen. Bij PI is het al snel verworden tot iets wat erg veel op een sekte lijkt.

(De enorme aantallen bezoekers die PI claimt)

Er bestaat dan ook helaas werkelijk een soort PI-“community” van flinke omvang. Dat zijn de mensen die onder elk artikel, meterslange commentaarpaginas vullen die onder pseudoniemen als “karlmartell”, “Alemanne”, “klandestina”, “Freespeech”, “Sarkasmusteufel”, “Dummer deutscher Michel”, “Stolzerdeutscher”, “Siegreicher Kreuzritter”, “Beowulf”, “Aufgewachter”, “Wotan” en “LeKarcher”. Het zijn een soort fora, waar de honderden deelnemers, veilig achter hun pseudo, tegen elkaar opbieden in krachtige taal.

Het gedicht
Het volgende gedicht staat sinds gisteravond als commentaar bij een stuk in Politically Incorrect. De blogmoderatoren onder leiding van Stephan Herre hebben het nog niet nodig gevonden om er bezwaar tegen te maken. De auteur, wiens naam en email bij de PI-redaktie bekend moeten zijn, noemt zich: “Islam -betekent:-doden“. Politisch Korrekt publiceert het, en Dietmar Näher, die overigens echt niet op zijn mondje gevallen is, zakt de broek er bij af:

#45 islam-heisst-toeten
(13. Feb 2008 21:03)
# islam-betekent-doden

nen türken holte ich einst mir ins haus,
‘n turk haalde ik me eens in huis

schon warf er meinen kühlschrank hinaus.
meteen gooide hij mijn koelkast eruit.

der sei nicht rein, gefüllt sei er,
die was niet schoon, want gevuld,

mit fleisch vom schwein,
met vlees van ‘t zwijn,

verletzt hätt ich ihn, das mache ihn krank,
gekwetst had ik hem, hij was er ziek van,

er ekele sich, vor diesem gestank,
hij vond die stank afschuwelijk,


er wollte asyl, er hatte nicht viel,
hij wilde asyl, hij bezat niet veel,

nur einen koffer der marke persil,
slechts een koffer van het merk persil*),

arbeiten wollt er, im garten und haus
werk wilde hij doen, in tuin en huis

für kost und logie, da wirft dieser arsch
voor kost en inwoning, en toen gooide de rotzak

meinen fernseher hinaus.
ook nog mijn TV eruit.


beleidigt sagt er, ich sei ein rassist,
beledigd, zegt hij, dat ik ben een racist,

des nachbaren hund an die sträucher pi..t
wiens buurman’s hond tegen de struiken pi..t

ich sollte ihn töten, das widerlich vieh,
ik zou dat akelige beest moeten doden,

er sei tief verletzt,
hij was diep gekwetst,

ich verstand nur noch pi.
dat ik nog slechts naar PI**) luister.


ich schaute nen film, aus uralten zeiten,
ik bekeek een film uit oeroude tijden,

als perser und griechen sich mal wieder streiten,
toen perzen en grieken weer eens oorlog voerden,

da kippt in den beamer er wasser hinein,
en daar giet hij water in de beamer,

das sei ganz mieses film, rassismus in pur,
dat is immers een rotfilm, puur racisme,

und sowieso, ich beleidigte ihn nur.
en trouwens, ik deed niets anders dan hem beledigen.


sei ich aber moslem, ganz so wie er,
maar als ik moslim zou zijn, zoals hij,

dann hätt ich es leichter und ganz viele weiber,
dan zou ik het beter hebben en heel veel vrouwen bezitten

die könnte ich f.cken, fast rund um die uhren,
die kon ik dan n..ken, bijna het klokje rond,

mein frau und mein tochter, das seien nur huren,
mijn vrouw en mijn dochter, dat zijn slechts hoeren,

verhüllt sollten sie über die straßen nur gehn,
ze zouden alleen gesluierd over straat mogen lopen,

beleidigt sei er, ich muß das verstehn,
dat beledigt hem, dat moet ik toch begrijpen,


da reichte es mir, wollt los werden ihn,
toen had ik het wel gehad, wilde van hem afkomen,

da nimmt dieser typ nen eimer benzin
en dan neemt dat type een emmer benzine,

er zündet sich an und schreit gellend hell,
steekt zichzelf in brand ***) en schreeuwt om het hardst,

schon waren die sanis, und presse zur stell
en meteen waren de ambulances en de pers ter plekke,


sie konnten ihn retten, den armselgen tropf,
ze konden hem redden, het zielige mannetje,

dafür nam man mich … vom staat her beim schopf,
en tegelijk pakte men mij … van staatswege op

ein nazi sei ich, ein dreckiges schwein,
een nazi was ik, een vies varken,

in den knast sollte ich, wie konnte das sein,
de nor moest ik in, hoe is het mogelijk?


mein haus ist kaputt, der garten und mehr,
mijn huis is kapot, net als de tuin en de rest,

mein tochter hat angst, um mam und auch paps,
mijn dochter is bang vanwege paps en mams,

ich will nur noch weg, hoffentlich klappts,
ik wil alleen nog maar weg, hopelijk lukt dat,

weg nur von hier, dem land der idioten,
weg van hier, van dit idiotenland,

regiert von den türken, gestützt von den roten.
geregeerd door de turken, met steun van de roden.


meine heimat ist bald ein riesiges land,
mijn vaderland zal straks een reusachtig land zijn,

dvon vielen gehasst, usa wirds genannt,
dat door velen wordt gehaat, en dat usa wordt genoemd,

ich fühle mich wohl, bin jetzt wieder frei
ik voel er me best, nu ben ik weer vrij

genug von dieser gutmenschelei,
verlost van al die “goedmenserij” ****)


nie wieder, sag ich, werd ich mir das geben,
nooit weer, zeg ik, zal zoiets me weer gebeuren,

freiheit und recht, das höchste im leben,
vrijheid en recht, het hoogste van het leven,

verarscht hat man mich, belogen, betrogen,
men heeft me de goot in getrapt, belogen en bedrogen,

ein nazi sei ich, dann wirds wohl so sein.
ben ik een Nazi? OK, dan moet het maar.

als dank für mein herz, trat man auf mich ein.
als dank voor mijn goedheid, kreeg ik een trap na.


der tag ist nicht fern, da wird man mich rufen,
de dag is niet ver, dat men een beroep op me zal doen,

über den teich, der niemals uns trennt,
van de andere kant van de grote vijver, die ons nooit scheidt,

wenn deutschland, europa, die welt wieder brennt,
als Duitsland, Europa en de wereld weer branden,

dann werde ich da sein, für freiheit und recht,
dan geef ik present, voor vrijheid en recht,

mit stahlhelm und stiefel, gewehr und granat,
met staalhelm*****) en laarzen, geweer en granaat,

gegen grüne und rote und türkische saat.
tegen Groenen en Roden en Turks zaad.

Het dichtwerk is ook daarom interessant, omdat het vele elementen van de PI-schizofrenie bij elkaar brengt.

  • De samenzweringsgedachte: De Turk komt onder valse voorwendsels bij de Duitser wonen.
  • De neiging tot zelfmoordterrorisme die moslims eigen zou zijn.
  • De blanke onschuld van de dichtende Duitser en zijn familie.
  • Oproepen van sexuele angst (voor potentie, veelwijverij).
  • De Sehnsucht naar het Beloofde land Amerika en de idealisering daarvan.
  • Het teruggrijpen op oude nazistische beelden: de staalhelm, de laarzen, de angst voor indringers, zoals Hitler die in Mein Kampf jegens de Joden ontwikkelde, enz.
  • Het onschuldig bestraft worden door verraders uit eigen land (de Dolchstoss-Legende).
  • De droom van binnenkort geroepen te worden om het oude vaderland te komen redden (wat tegelijk de voorgenomen “Fahnenflucht” van de dichter moet rechtvaardigen). “Duitsland strijdt op alle fronten voor Europa”, wilde de Nazi-propaganda gezegd hebben in 1942/43.

“Ik ben intussen wel wat gewend. Maar dit heeft zelfs mij voor korte tijd met stomheid geslagen”, commentarieert Dietmar Näher in PK.
Gelukkig dat een meerderheid van de huidige Duitsers er net zo over denkt als hij. Wat gebleken is bij de recente deelstaatverkiezingen in Hessen, waar de hetze tegen immigranten van premier Koch door de kiezers gevoelig is afgestraft.

Noten:

*) “persil“: “Persilschein” is de populaire benaming van het papier waarin na 1945 aan individuele Duitsers werd bevestigd, dat ze “gedenazificeerd” waren. In het bezette Duitsland hadden ze dat nodig om toegang tot bepaalde beroepen (terug) te krijgen en voor het uitoefenen van andere burgerrechten. Bij de verlening daarvan kwam veel misbruik en corruptie te pas. Hier wordt van de Turk gezegd, dat hij zo een “Persil-Schein” meebracht, wat de suggestie wekt, dat hij onder valse voorwendsels en onder het verbergen van zijn ware opvattingen en bedoelingen, zich toegang tot het Duitse huis zou hebben verschaft.

**) PI: “Politically Incorrect”, de website van Herre & Co.

***) “steekt zichzelf in brand“: Onlangs kwamen bij een (aangestoken) brand in een woonhuiscomplex in Ludwigshafen meerdere Turken om. Na de neonazistische brand-aanslagen op asylzoekerscentra die in de negentiger jaren plaatsvonden, kon niet worden uitgesloten, dat het hierbij ook om een dergelijke racistische moordaanslag zou zijn gegaan. Voorzover ik nu kan nagaan, is de meest waarschijnlijke aanleiding een afrekening binnen het Maffia- en n’Drangheta-milieu (er verbleven ook Italianen in het woongebouw). (Der Spiegel, 14.2.08). Hier suggereert de auteur van het gedicht, dat één van de Turkse bewoners de brand zou hebben aangestoken, om de schuld op types als de dichter en zijn kameraden te kunnen werpen.

****) “goedmenserij“: Goedmensen zijn in het jargon van de islamophoben lieden zoals ik. Mensen, kortom die waarschuwen tegen de hetzerij en niet bij voorbaat aannemen, dat er samenzweringen steken achter incidenten met immigranten.

*****) “Stahlhelm“: is niet alleen de op zich neutrale benaming van een stalen helm, in zwang gekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar ook de naam van een uiterst revanchistische beweging in de twintiger jaren, bestaande uit oudstrijders, die naar het fascisme neigden.

Posted by Huib Riethof

Het Vlaamstalige dagblad De Morgen uit Brussel meldt het vandaag op de voorpagina:(Ex-politiecommissaris Bart Debie, nu Vlaams-Belang topman, veroordeeld wegens, onder meer, “aanzetten tot racisme”)

Eén jaar effectief voor ex-commissaris Debie (VB)
Het hof van beroep in Antwerpen heeft gewezen Antwerps politiecommissaris en huidig Vlaams Belang-gemeenteraadslid Bart Debie (33) donderdag veroordeeld tot vier jaar cel, waarvan een jaar effectief, en een boete van 1.250 euro. De man werd ook voor vijf jaar uit de rechten ontzet.
Dat betekent dat Debie, ‘veiligheidsexpert’ bij het Vlaams Belang, tevens VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, geen openbaar ambt mag bekleden en dat hij ook niet verkozen kan worden, wat zijn politieke carrière in het gedrang brengt. Debie kondigde meteen aan dat hij naar Cassatie stapt.

Een zwarte dag voor alle buitenlandse “vrienden” die Bart Debie in zijn functie van internationaal makelaar voor het Vlaams Belang in het afgelopen jaar heeft gemaakt. We denken daarbij aan het gezelschap vooraanstaande anti-Islam agitatoren uit de hele wereld, dat hij eind october 2007 in de Brusselse ruimten van het Vlaams Belang in het Europese- en het Vlaamse Parlement bijeen wist te brengen. Naast de uitvindster van de term “Eurabia”, Mevrouw Bat Yeor (Groot-Brittannië) en haar echtgenoot die bij de VN in Genève werkt, ontwaarden we daar ook de van de Nederlandse TV overbekende Islamdeskundige, de arabist Hans Jansen (universiteit van Utrecht).

Op deze oude vriend van ons komen we nog terug. Hij was niet zo voorzichtig geweest als sommige andere deelnemers, die bedongen, dat hun identiteit niet bekend werd gemaakt. Het vele (naar verluidt: Amerikaanse) geld dat het bonte gezelschap naar Brussel lokte, deed de meeste deelnemers de ogen sluiten voor het feit, dat de gastheer een wegens racisme veroordeelde partij was. Deze laatste, op haar beurt, aarzelde niet om het gebeuren uit te buiten als een soort internationale erkenning voor haar organisatie, die sinds lang door alle overige Belgische partijen achter een “cordon sanitaire” wordt gehouden.

Ulfkotte

De Duitser Udo Ulfkotte kwam, hoewel naar eigen zeggen uitgenodigd, helemaal niet naar Brussel in oktober. In zijn “Akte-Islam” Blog foeterde hij tegen het rechtsextreme karakter van het Vlaams Belang en de invloed van de C.I.A. op de bijeenkomst.

Enkele weken eerder was dat wel anders geweest. Hoewel hij als collega-“veiligheidsexpert” uiteraard op de hoogte moet zijn geweest van de ideologie van het Vlaams Belang en de racistische achtergronden ervan, liet hij zich in de watten leggen door de toen reeds in eerste instantie veroordeelde Bart Debie bij zijn vergeefse beroep bij de Belgische Raad van State tegen het verbod op de voorgenomen 11-september manifestatie van SIOE/Pax Europa in Brussel.

Dr. Udo Ulfkotte uit Duitsland, zoals afgebeeld op de blog van Bart Debie (kruis toegevoegd door Debie), nadat Ulfkotte de 11-september manifestatie in Brussel had afgeblazen, wegens het “rechtextremisme” van het Vlaams Belang, doch niet wegens diens racisme…

Ulfkotte gaf in eerste instantie hoog op van zijn advocaat Hugo Coveliers, daarbij vergetend te vermelden, dat deze sinds 10 juni 2007 ook senator voor het Vlaams Belang is.

De Vlaamse TV vertoonde een vermakelijke reportage (“Ulfkotte loopt een blauwtje bij de Belgische Raad van State” in deze blog. Zie ook Youtube hierboven) over de vergeefse actie van Debie, Ulfkotte en Coveliers. De heren stappen welgemoed en eensgezind naar het Raadsgebouw en komen er even later beteuterd weer uit. Want Coveliers kreeg bij de Raad van State geen voet aan de grond.Het Vlaams Belang speelt met Udo’s voeten
Wij vermoedden toen al, dat hier van opzet sprake was. Het VB had geen belang bij een tocht door Belgische federale instituties, integendeel. Zoiets is strijdig met alles wat het VB beoogt. Het kan immers niet, dat Vlaams sepratisme haar toevlucht zoeken moet bij de belgische federale staat! Hoe kun je zo een paradox aan de (slinkende) achterban uitleggen?

Met opzet werd dus een taalconflict geprovoceerd. Het beroep tegen het Brusselse verbod werd bij de Nederlandstalige Kamer ingediend, hoewel Coveliers heel goed weet, dat die zich terzake onbevoegd zou moeten verklaren. Wat ook gebeurde. Zodoende was het Europese anti-Eurabia-initiatief handig omgebouwd tot een taalconflict met het VB in de slachtofferrol. En, dat was meteen een excuus, om parallel aan de SIOE-demonstratie, waarin de vlaggen en leuzen van het VB niet welkom waren, een eigen Vlaamse actie op het Schumann-plein, 300 meter verwijderd van de Europese manifestatie, te organiseren. (Zie de Ulfkotte-posten in mijn blogs).

Ulfkotte ontdekt opeens, dat het VB “rechtsextreem” is, maar zwijgt over diens racisme

Pas toen Ulfkotte, enkele dagen voor 11 september, ontdekte, hoezeer hij door de sluwe Dewinter en diens hulpje Debie bij de neus was genomen, verklaarde hij haastig, van de Brusselse 11-september-manifestatie af te zien. Argument: Het VB was te “rechts-extreem” (dus niet “te racistisch”, HR). De internationale veiligheidsexpert, zelfverklaarde vriend en toeverlaat van zowat elke geheime dienst, erkende “zich te hebben vergist”. Hij was immers maar een naieve wetenschapper, leraar veiligheidsbeleid aan een Lüneburger Academie. En ook, naar bleek, hadden zijn ouders zich voor 1945 wel eens “vergist”. Reden, waarom men blijkbaar ook aan Udo Ulfkotte stante pede diens “vergissing” ten aanzien van het VB (en Debie) maar moest vergeven. (De ratio daarachter ontgaat me: Ik zou eerder denken, dat een gewaarschuwd mens voor twee geldt…)

Het Debie-vonnis: “Aanzetten tot” racisme is ook racisme

In verband met Udo Ulfkotte is vooral van belang, dat het Hof van Beroep Debie ook veroordeeld heeft wegens “aanzetten tot racisme”. Daarom viel het vonnis van het Hof dan ook aanmerkelijk zwaarder uit dan dat van de Rechtbank, waartegen Debie samen met zijn advocaat Coveliers (ja, dezelfde!) in beroep was gegaan. De rechtbank had dit feit niet beschouwd als bewezen verklaard.Aanzetten tot racisme: Bewerkte foto uit Ulfkotte’s blog Akte Islam (November 2007), die moet aangeven dat Turken onverbeterlijke sadisten zijn die ruzies beslechten met kettingzagen…...en het origineel van dezelfde foto, ontleend aan een website die Halloween-parafernalia verkoopt.

Stiekeme rassenstokers worden ook strafbaar
Er is een evolutie gaande in de Europese rechtspraktijk, waarbij ook het “aanzetten tot” racisme, zelfs als dat gebeurt onder ontkenning dat men “racist” is, toch ook als racisme beschouwd en dientengevolge bestraffenswaardig wordt. Dat is eigenlijk niet meer dan logisch en geheel in overeenstemming met datgene wat de respectieve wetgevers bedoeld hebben met wetgeving ten aanzien van discriminatie en haatzaaien. Ulfkotte en consorten ontkennen dat ze “racist” zijn. Ze strijden “slechts” met alle geweld tegen een “cultuur”. Ulfkotte gaat zelfs zo ver (in tegenstelling tot b.v. Hirsi Ali en Mark Steyn), te verklaren, dat hij niet de Islam als godsdienst discrimineert, maar uitsluitend bezorgd zou zijn over de “demografie”: Er komen te veel mensen “met een islamitische cultuur” in Europa. – Alsof het halal slachten bij Moslims moet worden bestreden, maar bij Joden niet, omdat er maar zo weinig van over zijn… (Ulfkotte heeft dat werkelijk gezegd – zie mijn post [EN] in A Legal Alien in New York).

Het Antwerpse Hof heeft nu geoordeeld, dat de combinatie van discriminatie, schriftvervalsing en de hoeveelheid discriminerende uitlatingen van Debie, het feit oplevert van het aanzetten tot racisme bij (politie-)collega’s en, gezien de functie van de man als politiecommissaris, ook naar het publiek toe.

Gevolgen voor Ulfkotte’s schadevergoedingseis tegen Duitse bloggers die hem van “racisme” betichtten
Dit levert een belangrijk feit op voor de Duitse bloggers die Ulfkotte een “racist” hebben genoemd. Immers, als zij straks (in februari) voor het Frankfurter Gerechtshof moeten verschijnen om zich te verweren tegen de krankzinnig hoge “schadevergoedingen” die Ulfkotte en “Pax Europa” van hen eisen, kunnen zij aantonen, dat Ulfkotte, net als zijn toenmalige kompaan Debie uit Antwerpen, systematisch objectief aanzet tot racisme. Iets wat, gezien Ulfkotte’s positie als publieke persoon, auteur, “expert” en journalist hem zwaarder aangerekend dient te worden, dan aan een willekeurige commentator op een blogpost of op een krantenartikel. Het is dus niet onjuist, integendeel, geheel conform de plicht van burgers om wetsovertreding te melden, Ulfkotte’s handelen als objectief racistisch te kenmerken, aangezien hij (“klammheimlich”, weliswaar) systematisch al dan niet op feiten gestoeld, materiaal aandraagt dat tot racisme en discriminatie van moslim-medeburgers aanzet.

Debie en Ulfkotte zijn geen vrienden meer. Maar het aanzetten tot racisme, waarvoor Debie nu (ook) is veroordeeld, hebben ze gemeen. Ulfkotte heeft zich immers alleen van het “rechts-extreme” van Debie gedistantieerd, niet van diens opvattingen over Moslims.

Kortom: Debie’s veroordeling is niet alleen een verdiende slag voor het Vlaams Belang (en Hugo Coveliers), maar ook voor het internationale gezelschap klammheimliche haat-stokers dat zich op enig moment aangetrokken voelde tot de vleespotten van de parlementaire instanties van het VB en tot de Amerikaanse subsidies die Debie wist te verzamelen.

Posted by Huib Riethof

De diskussie speelt zich vooral in Duitsland af. Maar ze is te belangwekkend voor Nederland en België, om er hier niet op in te gaan. Een goede aanleiding is het zondagmorgen-stuk van mijn bloggerviend Jochen Hoff uit Berlijn “Warum sich R.G. ruhig mal irren darf“.

Na te lezen op: De Lage Landen: Ralph Giordano: Een Shoah-Overlevende weigert Moslims Burgerrechten. En wat daaraan te doen?

Ik kom er ook te spreken over de neiging tot schuldverschuiving, die plotseling alle goede voornemens om geen vooroordelen tegen hele bevolkingsgroepen meer toe te laten, kan doen vergeten:

“In die tijd voerde hij [Giordano, HR] ook actie tegen de buitenlanders- en vluchtelingenhaat (vaak in de voormalige DDR-gebieden), die toen o.a. tot brandstichtingen in asylzoekerscentra geleid hadden (Hoyerswerda, o.a.). Dat was consequent, want ook bij die gebeurtenissen speelde “spijtwraak” een rol. Spijt over collaboratie met nazis en vervolgens met DDR-autoriteiten.

“Schuldverschuiving” – ook in Nederland en België actueel
Daartegen heeft indertijd ook een handtekeningenactie in Nederland plaatsgevonden, van een onmiskenbaar anti-Duits- en “zie je wel, Duitsers zijn onverbeterlijk; geef m’n fiets terug” – karakter. Die had een vals kantje, want het was inderdaad in hoge mate een uiting van verdringing en zelfrechtvaardiging jegens de Duitsers, vergetend, dat de Nederlanders
in hoge mate en lange tijd zelf ook hebben meegedaan aan (het mogelijk maken van) de Shoah.

De “zie-je-wel” briefkaarten-aktie van 1993 onlangs weer ter discussie gesteld door tegenstanders van het “Terpstra-Initiatief”, omdat ze een gelijkenis zien tussen die twee. (Ephimenco, zie voorgaand artikel, hier). Het Terpstra-manifest klaagt echter niet een bevolkingsgroep of een land aan, maar mensen zoals Ephimenco, Wilders, Verdonk, Filip de Winter en consorten, die trachten mee te surfen op Islamophobie en vitale angsten. Het doet niet aan “schuld-verschuiving”, maar bemoedigt (met succes, zoals ik heb gezien: meer dan 1000 spontane voorstellen op de website), positieve initiatieven voor integratie en tegen simplistische xenophobie. En ja, het zijn inderdaad ongeveer dezelfde “goedmensen” (in Duitsland spreken de anti-moslim-blogs over antiracisten als “Gutmenschen”, iets wat in de Fortuyn-blog ijverig wordt nagevolgd), goedmensen dus, die in 1993 en in 2008 het voortouw namen. Maar zeht dat iets tegen het Terpstra-initiatief? “Goedmensen” kunnen “betermensen” worden, zoals blijkt, terwijl haatzaaiers het alleen maar tot geweldzaaiers kunnen schoppen.

Posted by Huib Riethof

Verhofstadt bouwt België om

Een hele bundel knuppels in het hoenderhok – de nota die ministerpredident Verhofstadt “voor eigen rekening” heeft gepubliceerd en voorgelegd aan het moeizaam zich vormende gezelschap dat onder leiding van de tweemaal als formateur mislukte Leterme de ‘contouren’ van een staatshervorming moet vastleggen voor de fatale datum van 23 maart 2008, wanneer Leterme volgens afspraak Verhofstadt zal opvolgen.

Wat in zeven maanden formatie-onderhandelingen niet lukte, omdat niemand van de deelnemende partijen het aandurfde, om ook maar een centimeter af te stappen van met anderen onverenigbare symboolpunten, is dan nu eindelijk uit handen gekomen van de man, die blijkbaar de enige staatsman is binnen de huidige politieke elite van België.

Als ik het goed begrijp, wil Verhofstadt de impasses doorbreken, door middel van de invoering van “marktwerking”. Inkomsten en uitgaven zouden op en neer gaan volgens regels, die samenwerking tussen gewesten en gemeenschappen belonen, doch koppige prinzipienreiterei afstraffen. Met andere woorden: Nu handelen de regionale politici en bestuurders vaak irrationeel, maar door middel van de marktdiscipline zullen ze rationeler gaan optreden.

Het is ongeveer dezelfde politiek als die van de Europese Unie tegenover de nationale lidstaten. Bij gebrek aan wet- en regelgevende bevoegdheden, en in het bijzonder bij ontstentenis van de mogelijkheid om regels en wetten rechtsreeks toe te passen, reguleert men via begrenzing van belastingconcurrentie, loon-concurrentie en monopolieposities. De miljardenoverdrachten van de ene staat naar de andere terwille van het landbouwbeleid en de ondersteuning van achterblijvende regio’s, dienen daarbij als wisselgeld.

Verhofstadt, aan wie men Europese ambities toeschrijft, heeft goed naar het EU-systeem gekeken. De voorstellen zullen de “overdrachten” van Vlaanderen naar Wallonië (netto ongeveer 3 à 6 miljard per jaar, 3% van het regionale PIB) niet doen stoppen, maar eerder in volume doen toenemen, denk ik. Maar ze zullen worden “verhuld” door tripartite (Vlaanderen-Wallonië-Federale Regering) samenwerkings-overeenkomsten en -contracten. Dat is ongeveer hetzelfde als wat door Rudy Aernoudt wordt voorgesteld in “Bruxelles, l’Enfant Mal-aimé”. Op de verschillen en overeenkomsten komen we later nog terug.

Nu eerst wat delen van de goede samenvatting die Dagblad De Morgen vandaag geeft van de nota-Verhofstadt:

Het opzet van de nota is ambitieus. Zo gaat de lijst met over te dragen bevoegdheden een pak verder dan wat tot nu op de onderhandelingstafel lag. Verhofstadt wil niet alleen alle sociaaleconomische hefbomen bij de gewesten onderbrengen, inclusief een omvangrijke fiscale autonomie, maar hevelt ook belangrijke delen van het beleid omtrent mobiliteit, verkeersveiligheid, justitie en energie over, net als de
kinderbijslagen.

De bedoeling hiervan is, mijns inziens, om een effect tegen te gaan, dat ook in de EU veelvuldig optreedt, namelijk, dat de samenstellende onderdelen maar al te graag “leuke” beleidsterreinen voor zichzelf houden, en overigens de minder leuke naar het centrale niveau overhevelen, om daarbij vervolgens de “zwarte piet” te kunnen leggen. Voorbeelden zijn vreemdelingenbeleid en anticoncurrentie-maatregelen.

Daartegenover staan de herfederalisering van de geluidsnormen en ontwikkelingssamenwerking, een federale kieskring en convergentiecriteria. Die laatste moeten ervoor zorgen dat verregaande autonomie niet tot onbedoelde concurrentie tussen de regio’s leidt. De regio’s zouden hun pas verworven bevoegdheden slechts binnen federaal bepaalde grenzen kunnen uitoefenen. Minstens even fundamenteel is de herfinanciering van de armlastige federale overheid, onder meer door bevoegdheden niet met alle bijbehorende financiële middelen over te hevelen en de deelstaten zelf te laten betalen voor de gevolgen van hun beleid.

Het regionaliseren van ontwikkelingssamenwerking (en trouwens ook van export-beleid, inclusief wapens!) leidt tot zulke wanstaltige toestanden, dat het heel goed denkbaar is, dat de gewesten daar weer vanaf willen.
Hetzelfde geldt in nog sterkere mate voor de geluidshinder, met name die rond het Brusselse internationale vliegveld Zaventem. Dat ligt op Vlaams grondgebied, maar de vliegtuigen vliegen ook over het gewest Brussel. Dat betekent in de Belgische configuratie, dat er twee gewesten verantwoordelijkheid dragen voor de “niet-personnabele” kant van het vliegverkeer, terwijl zich ook nog eens twee taalgemeenschappen met de “personnable” kanten bezighouden. Om maar te zwijgen van de tientallen gemeenten die ook zo hun bevoegdheden hebben. Zo wil het hoofdstelijk gewest Brussel veel vliegverker toelaten, mits het maar over Vlaanderen vliegt. Maar het wordt pas ècht leuk, als de Franstalige inwoners van de Vlaamse noordrand van de Brusselse aglomeratie (die dus niet in het gewest Brussel wonen, maar vaak in een Vlaamse “faciliteitengemeente”) in actie komen en gerechtelijke uitspraken afdwingen. Het is evident dat de huidige spelers er niet uit geraken, dus de ratio is met Verhofstadt, als hij voor herfederalisering pleit.

In de nota schetst Verhofstadt ook oplossingen voor tal van symbolisch geladen dossiers. Zo pleit hij voor een paritaire Senaat, een goedkeuring van het Minderhedenverdrag, een versoepeling van de rondzendbrief-Peeters en van de toepassing van de Brusselse taalwetten, en een onderhandelde oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde met een beperkt inschrijvingsrecht.

Dit moet ik even uitleggen voor de Nederlandse lezers:

  • Een paritaire senaat (evenveel Frans- als Nederlandstaligen) zou permanent Vlaamse meerderheidsbesluiten met grondwettelijke strekking van het parlement kunnen tegenhouden.
  • Het Minderhedenverdrag van de Europese Unie legt minimum-rechten vast voor nationale minderheden. Het is door België niet getekend, omdat de Vlamingen vinden, dat de Franstaligen in de Brusselse Rand geen “minderheid” zijn, en dus niet zouden mogen genieten van het recht op het gebruik van eigen taal en dergelijke. In Nederland zijn de Friezen en zelfs de Saksen wel als zodanig erkend.
  • De “rondzendbrief-Peeters” staat hiermee in verband: Daarin wordt aan de gemeentebesturen van de “faciliteitengemeenten” en de andere randgemeenten rond Brussel voorgeschreven, om overheidscommunicatie alleen op jaarlijks uitdrukkelijk herhaald verzoek, aan Franstaligen in het Frans te verschaffen. Naar mijn bescheiden mening, een uiterst domme politiek. De Nederlandse cultuur en de Nederlandse taal komen helemaal niet in gevaar, als de taal van een belangrijk deel van de inwoners van gemeenten wordt gerespecteerd. Ik denk eerder, dat het Nederlands er bepaald niet populairder op wordt.
  • Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) is een tweetalig verkiezingen-arrondissement, waartoe Brussel samen met een aantal Vlaamse gemeenten behoort. Men kan bij verkiezingen in het kieshokje kiezen voor Franstalig of Nederlandstalig. Tweetalige partijen zijn verboden! De Vlamingen willen nu, dat de gemeenten die tot het Vlaamse gewest behoren (en die soms een Franstalige meerderheid hebben), uitsluitend Nederlandstalige partijen op de kieslijsten hebben. Daarmee zou aan de Franstaligen de mogelijkheid worden ontnomen om op depolitici van hun keuze te stemmen. Verhofstadt stelt nu voor, om wel te splitsen, maar aan Franstaligen voor een beperkte tijd het recht te geven om zich voor de verkiezingen in te schrijven in het tweetalige Brusselse gewest.
  • In het eerdere citaat werd ook de “federale kieskring” genoemd. Die zou een mogelijkheid kunnen bieden voor mensen die zich niet willen binden aan één van de twee (grote) taalgemeenschappen, om bij voorbeeld bij Europese verkiezingen op een willekeurige goede vertegenwoordiger van België te stemmen, in plaats van op een lokale grootheid.

De Morgen, tenslotte:

“Enkel de huidige communautaire grenzen en de solidariteit worden niet in vraag gesteld. Over een regionalisering van de gezondheidszorgen of de uitbreiding van
Brussel
wordt dan ook met geen woord gerept.”

De uitbreiding van het gewest Brussel, of, liever gezegd, het beëindigen van de verstikking ervan, wordt in Verhofstadt’s ogen opgevangen door de al genoemde dwang tot samenwerking tussen de gewesten uit economische motieven.

Zoals u al begrepen zult hebben, geloof ik daar totaal niet in. Lokale politici handelen niet economisch-rationeel. Winst of verlies zal hun een zorg zijn. Ze zijn immers buiten staat om jegens hun kiezers verantwoordelijkheid te nemen voor zaken die zich op een hoger bestuurlijk niveau afspelen. In het “beste” geval, krijg je een ondoorzichtig netwerk van instituten die sterk zullen lijken op “intercommunales”, plekken waar gekozen bestuurders vrijwel zonder controle over miljoenen beschikken, die niet “rationeel” verdeeld en besteed worden, maar via koehandel worden uitgesmeerd. Om van regelrechte corruptie maar te zwijgen.

Maar alles goed en wel: Er ligt nu tenminste een visie op tafel, ook al is het de mijne niet.

Technorati Tags: , , ,

Powered by ScribeFire.

Posted by Huib Riethof

Dietmar Näher, de uitgever van “Politisch Korrekt”, ontwikkelt in Duitsland een alternatief voor de hetzerij van “Politically Incorrect”, “PI”, een vreselijk haatdragend geblog, dat helaas veel succes heeft. Gelukkig geldt dat niet voor “AI”, de “Akte Islam” van onze vriend Ulfkotte. We houden ons met Ulfkotte bezig om andere redenen, die uiteengezet worden in het Ulfkotte-dossier in deze blog.

Enkele dagen geleden, publiceerde Dietmar, op tip van Bigberta, de volgende weergave van een interview met de schrijver Ilja Trojanow over de Duitse “Leitkultur” -illusie.

We hebben daarvan een Nederlandse vertaling gemaakt.

Ik denk, dat de idee van een “dominerende cultuur” onzin is. Cultuur is rijk. De Nederlandstalige cultuur is bijzonder rijk, vooral als je de Vlamingen meetelt.

Een dergelijke cultuur zou niet bang moeten zijn om nieuwe elementen in zich op te nemen. Geen probleem. Indische (Indonesische) elementen zijn al lang “einheimisch”. Surinaamse ook. En wat zou de Nederlandse cultuur zijn zonder haar geprivilegieerde verhouding tot de US, tot Engeland, tot Duitsland en tot Frankrijk? Wat zou de Vlaamse cultuur zijn zonder haar paradoxale verhouding tot de franstalige-?

De historici, die in opdracht van- (en betaald door-) de Nederlandse regering (Balkenende II of III, ik ben de tel kwijt) het “eigene” van de Nederlandse geschiedenis moesten vastleggen, oordeelden terecht, dat elke generatie zijn “eigen” geschiedenis maakt en dat hun selectie daaruit dus per definitie een voorlopige moest heten.

Het is altijd goed, om naar het buitenland te kijken, alvorens zich te storten in avonturen zonder bekende afloop. In Nederland en in Vlaanderen kennen we het begrip “Leitkultur” niet, maar impliciet wordt daaraan voortdurend gerefereerd. en dat maakt de vertaling van het navolgende artikel van POLITISCH KORREKT interessant:

Ilija Trojanow is een echte man van de wereld. Hij is afkomstig uit een Bulgaarse familie, die in 1971 via Joegoslavië en Italie naar Westduitsland vluchtte, alwaar zij politiek asyl verkreeg. In 1972 trok het gezin naar Kenia, waar vader Trojanow een job als ingenieur gekregen had. Onderbroken door een verblijf in Duitsland van 1977 tot 1981, woonde Trojanow tot 1984 in Nairobi. Daarna volgde een verblijf in Parijs, en van 1985 tot 1989 studeerde hij aan de universiteit van München. In 1999 ging Trojanow naar Mumbai [Bombay, India]. Van 2003 tot 2007 woonde hij in Kaapstad. Sinds februari van dit jaar is hij “stadsschrijver” van de stad Mainz.

In een gesprek met Culture Counts – vertaald in de Frankfurter Rundschau – legt Trojanow uit, wat de Duitse “Leitkultur” eigenlijk is:

“De geachte politici zouden zich toch eens aan hun schrijftafel moeten zetten en een catalogus opstellen van wat “Leitkultur” inhoudt: Zoiets als “de 27 typerende momenten van de Duitse Leitkultur”. Leitkultur is eigenlijk niets anders dan leidplanken, planken die je zo neerzet, dat ze een stroom in goede banen leiden. Je legt ze achter elkaar, parallel, en zo vormen ze twee muren, waartussen je het verkeer kan kanaliseren. Maar niemand kan weten, hoe dat verkeer zich zal afwikkelen en welke regels daarbij gevolgd worden. Het is een kaderdefinitie zonder inhoud.”

En hoe staat het dan met de multiculturele samenleving in Duitsland?

Ja, als het dan moet. In het publieke debat dringen zich steeds weer die mensen op, die beweren dat Duitsland geen multiculturele samenleving zijn kan. Dergelijke mensen zijn even wereldvreemd als degenen die pleiten voor een achterhaald ideaal van multicultureel samenleven, volgens het motto: Iedereen mag hier zijn eigen ding doen. Voor mij ligt het ideaal precies daartussenin. We hebben een systeem nodig van geïnteresseerde openheid en participatie, waarbij alle kanten ervan overtuigd zijn, dat ze van de ander iets kunnen leren. Maar in Duitsland is er iets absurds, dat onuitgesproken steeds een rol speelt, namelijk, dat de anderen, de vreemdelingen, die zouden zich gewoon aan ons moeten aanpassen.

[…]

We moeten ermee beginnen om eens alle opwinding te dimmen. Op het ogenblik is het vaak schrikwekkend, hoe hysterisch men reageert, als ergens een provocatie, een veronderstelde aanval, van bij voorbeeld islamistische zijde komt. Daarnaast moeten we vanaf de kleuterschool tot in het voortgezet onderwijs meer veelstemmigheid, zowel wat de talen betreft als de cultuur, mogelijk maken. Er wordt veel over gediscussieerd, of moslimkinderen ja dan nee een eigen Islamscholing zouden moeten krijgen.Maar waarom openen we niet de mogelijkheid voor alle kinderen om iets te leren over het Christendom, de Islam of voor mijn part het Boeddhisme?

Verstandige woorden van een verstandig man, wiens definitie van het begrip “Duitse Leitkultur” alleen al daarom juist is, omdat datgene wat de politiek er meestal mee verbindt, niets met Duitse cultuur te maken heeft. Men spreekt dan eerder over algemene waarden, zoals die overal ter wereld gelden of zouden moeten gelden, dus over democratie, vrijheid en mensenrechten.

Wij hebben dat alles niet uitgevonden, – want op dat gebied zijn anderen bepaald sneller geweest dan wij, en ze hebben dat alles ook consequenter toegepast -, noch kunnen we ons wat dat betreft beroepen op een lange traditie.

[…]

Laten we niet vergeten, dat de hardhoofdige leden van de cultuurveramingsfractie – of het nu Duitsers zijn of anderen – van stond af aan een minderheid geweest zijn, die vaak slechts daarom opvalt, omdat ze het luidste krakeel voortbrengen.

Veel dank aan BigBerta voor de nuttige tip.

Ik kom, uiteraard, nog terug op het “cultuur” begrip. Te beginnen met Fortuyn, is daarvan al te veel misbruik gemaakt.

“Trots Op Nederland” betekent niet dat je whatever mag zeggen over andere (?) culturen.

Dat is de richtlijn. Wie niet accoord is, heeft een schat van mogelijkheden bij de islambashers. Enjoy!, zou ik zeggen.

(Verscheen gisteren in HUIBSLOG)

Posted by Huib Riethof