At Home in Europe

Archives for België

Vandaag een opiniestuk van minister Maxime Verhagen en zijn Slowaakse collega in de NRC.
Onderwerp: Afghanistan en de NATO-, respectievelijk VN-, inzet in dat land.

Minister Maxime Verhagen (CDA)

De ministers pleiten voor

  • een samenvoeging van de westerse inzet binnen het ISAF,
  • afzien van hulp bij lokale reconstructie en
  • voor een soort militaire ondersteuning op de achtergrond van het Afghaanse leger en politie
  • gedurende (nog) een groot aantal jaren,
  • liefst met een VN-mandaat.

Onbedoelde scherpe aanval op het Amerikaanse beleid…
Wie denkt, dat we hier te maken hebben met een ongekend scherpe aanval van Verhagen en zijn Slowaakse partner op de Amerikanen, die, zoals bekend op eigen houtje in Afghanistan opereren, heeft het grandioos mis.

Hoewel de Amerikaanse operatie “Enduring Freedom” sinds 2002, het gewapende verzet van de bevolking aanwakkert en de mensen rechtstreeks in de armen van de Taliban drijft en elke “opbouwmissie”, althans in het Zuiden (Uruzgan, Kandahar, Helmand), effectief saboteert, – hoewel dat allemaal zo klaar als een klontje is voor iedereen, doet Verhagen net, of niet dàt het probleem is, maar de weigering van Duitsland en andere belangrijke Europese NATO-landen, om zich door de VS als hulptroepen te laten gebruiken.

Dat kunnen ze, want het ISAF-mandaat is formeel alleen een wederopbouw-hulp-mandaat.

Langs een achterdeurtje de Nederlandse parlementaire contrôle opheffen?!
Dit nu, willen Verhagen en zijn Slowaak langs een achterdeurtje veranderen: Een gecentraliseerd Amerikaans (gedomineerd) ISAF-commando zou ook de Duitsers (en de Fransen en de Belgen) naar “eigen keuze” kunnen inzetten om als grondtroepen te dienen tijdens en na de Amerikaanse terreurbombardementen op Afghaanse dorpen en stadswijken.

NL PM JP Balkenende bezoekt Tarin Kowt (2007)

Ik heb Verhagen altijd al gezien als een stiekem, onbetrouwbaar en griezelig mannetje.
Gelukkig is hij daarbij ook nog dom en naïef.

– Denkt hij te bereiken, dat mevrouw Merkel nu zegt: “Ach gossie, Maxime, wat een briljant idee! Daar waren we zelf nog niet op gekomen. Nu zullen de 70% van de Duitsers die tegen inzet van ons leger in Zuid-Afghanistan zijn, wel meteen van mening veranderen!
– En de domoor had ook nog vergeten, dat het Nederlandse parlement alleen met de Uruzgan-missie akkoord is gegaan, onder voorwaarde dat het een opbouw-missie en geen vecht-missie zou zijn, èn, dat men zojuist had besloten, dat het in 2010 echt over en uit zou moeten zijn.

Maxime heeft dus vandaag al een interpellatie van Groen-Links aan zijn broek:

GroenLinks is overvallen door de nieuwe visie van de minister en wil
een spoeddebat. Het irriteert de partij dat hij zijn visie kenbaar
maakt via de media en niet in de Tweede Kamer, terwijl GroenLinks
meermalen gevraagd heeft om duidelijkheid over een mogelijk nieuwe
strategie in Zuid-Afghanistan.

Bron: ANP via Nu.nl

Als ik GroenLinks was, dan wist ik het wel: Ik giet de hele redenering van Verhagen-zelf in een motie en draag hem op, bij de Amerikanen te bepleiten, dat ze zich 100% onder een VN-ISAF-wederopbouw-commando stellen.

Kijken, of Verhagen dan met één of met twee blauwe ogen volgende maand uit Washington terugkeert…

Dit was de inleiding en de samenvatting. Nu komt de body:

Nederlaag in uitgelokte anti-guerrilla-oorlog even onvermijdelijk als die in Vietnam, of die van de Russen 20 jaar geleden…

Iedereen begrijpt, en had van begin af aan kunnen weten, dat de Amerikaanse wijze van opereren in Afghanistan (buiten de VN, de NATO en ISAF om), onvermijdelijk zou leiden tot een anti-guerrilla-oorlog op grote schaal. De lokale verzetshaarden in het Zuiden van Afghanistan hebben zich, opgejaagd door de harde Amerikaanse contra-terreur-methoden en luchtbombardementen, weer met de restanten van de Taliban onder mollah Omar verbonden. Ze opereren gecoördineerd en met steeds meer menskracht en middelen.
.
Het uitvoeren van terreurbombardementen is natuurlijk op zich al een oorlogsmisdaad. Iemand als Ulfkotte, hier in Akte Islam, doet al tijden zijn best om de moslims als verraderlijke Untermenschen voor te stellen, die dat kollektizef verdiend hebben en zelf over zich afgeroepen. Maar het gebruik van dit “middel” is ook nog dom: De bevolking sluit zich anéén en zoekt steun bij de verzetsmensen, onafhankelijk van de ideologie die ze aanhangen.

Het belangrijkste gegeven van de situatie is dus, dat Nederland en andere landen zich, ondanks waarschuwingen, hebben laten meeslepen in een uitzichtloze anti guerrilla-oorlog. Uitzichtloos, want in Afghanistan hebben buitenlandse troepen nog nooit zo een oorlog kunnen winnen: De Britten moesten in de negentiende eeuw al afdruipen, terwijl de Russen nog geen 20 jaar geleden na veel verliezen ook het veld moesten ruimen. Trouwens, de onderdrukking van een guerrilla-opstand lukt ook elders maar zelden. De Amerikanen konden het verdorie toch wel weten, na hun Vietnam-debacle!

De Amerikaanse supermacht-illusie – op den duur gelooft alleen het CDA van Verhagen daar nog in…
Een aantal landen, en niet de onbelangrijkste NAVO-bondgenoten, weigeren, om zich te gedragen als hulptroepen van de Amerikanen. Duitsland is daarvan het belangrijkste, maar ook België en Frankrijk willen hun inzet onder eigen controle houden en zich niet begeven in gebieden waar de VS samen met Canadese-, Britse- en Australische troepen huishouden.

Trouwens, de nieuwe Australische Labour-regering gaat zeker de horigheid aan de Amerikanen verminderen, terwijl in het Canadese parlement steeds meer stemmen opgaan tegen deze troepeninzet. Ook de nieuwe Britse premier Brown gaat ervan uit, dat met de Taliban onderhandeld zal moeten gaan worden. Een mening die Karzai zelf trouwens ook herhaaldelijk heeft verkondigd.

De NATO opereert samen met een aantal niet-NAVO-bondgenoten in het verband van de ISAF. De ISAF heeft een mandaat van de VN en van de Afghaanse regering onder Karzai. Doel is steun aan de wederopbouw van het land. De aktie is militair georganiseerd, omdat men verwacchtte dat gedurende een aantal jaren, afhankelijk van de regio, men in afnemende mate te maken zou hebben met lokale oorlogsheren en maffias.

Niet de Duitsers, maar de VS saboteren het ISAF-mandaat en de pacificatie-politiek van Karzaï
Daarnaast opereren sinds 2002 een wisselend aantal Amerikaanse militairen in Afghanistan. De operatie “Enduring Freedom”. De Amerikanen opereren buiten de ISAF om (grotendeels), en gaan hard tekeer tegen wat ze als “Taliban” en “Al-Qaeda” beschouwen.

Aan hun wijze van werken, is het, naar mijn mening, grotendeels te danken, dat het lokale verzet niet volgens plan is weggesmolten, maar dat het is geradikaliseerd en dat het steun heeft gezocht en gevonden bij de oude Taliban-structuren onder Mollah Omar en -wellicht ook- bij wat er in de Pakistaanse onafhankelijke Pashtun-gebieden nog aan Al-Qaeda rest.

Hoe werkt de achterbakse inlijving van buitenlandse troepen in Afghanistan?
Ik heb al bij het begin van de ondoordachte – en misleidend gemotiveerde – verhuizing van de Nederlandse inzet van het relatief rustige Noorden naar Uruzgan, gewaarschuwd voor de gevolgen van de onvermijdelijke dominantie van de Amerikaanse contra-terreur-methoden over de “vreedzame” Nederlandse inzet. (Zie de tags Afghanistan in in Europa Thuis en Uruzgan in De Lage Landen).

De manier, waarop Nederland in 1995 in Srebrenica voor schut is gezet door de VS en andere grote mogendheden, die het op een tussenakkoordje hadden gegooid met Milosevic, zou toch tot voorzichtigheid aanleiding moeten hebben gegeven. Het Nederlandse contingent in Tarin Kowt en enkele omliggende plekken, is volledig afhankelijk van aanvoerlijjnen, die alleen door de VS en hun naaste bondgenoten, met behulp van contraterreur, kunnen worden opengehouden.

De Amerikaanse troepen die een strategisch punt ten noordoosten van Tarin Kowt bezet houden, trekken zich niets aan van de arrangementen die de Nederlanders in het begin trachtten te sluiten met lokale stamoudsten. Op maandag kwamen de Nederlanders geld brengen aan het dorpshoofd, opdat in de lokale school ook meisjes onderwijs zouden krijgen. Op woensdag kwamen de Amerikanen huizen in het dorp met raketten bestoken, omdat er Talibans zouden zitten.

Gaat de linkse meerderheid in het Nederlandse parlement nu in actie komen?
Zo zijn de Nederlanders vanzelf terechtgekomen in de positie waarin de Amerikaanse militairen hen graag hebben: “willing allies”, die zelf niets in de melk (of, beter gezegd: de papavers) te brokken hebben. De provinciaal ingedeelde ISAF-verantwoordelijkheden, waarbij Nederland (formeel) hoofdverantwoordelijk is voor de provincie Uruzgan, geeft tot nu toe nog een zeker tegenwicht en biedt wat speelruimte voor de Nederlandse missie tegenover de VS-troepen.

Dat wil Verhagen nu afschaffen: Niet meer het Nederlandse parlement bepaalt, binnen de grenzen van het VN-mandaat, nog wat de inzet van zijn troepen inhoudt, maar…. de “lokale ISAF-commandant”! En deze laatste is niet onafhankelijk, nee, hij staat onder bevel van het gecentraliseerde commando voor heel Afghanistan, waarvoor Verhagen zo vurig pleit.

Dat gecentraliseerde commando zou, als we Verhagen volgen, in feite Amerikaans zijn: Nergens pleit hij ervoor, dat er een einde aan de idiote situatie wordt gemaakt, dat het grootste deel van de Amerikaanse troepen zijn eigen gang gaat in het land, bedenkelijk dicht bij (contra-) terreur komt en het pacificatie-streven van Karzai en sommige bondgenoten feitelijk saboteert.

Het Nederlandse parlement, met name de kleine linkse meerderheid erin, die Verdonk afzette in 2007, heeft nu een kans voor open doel gekregen van Verhagen, om: ofwel de Uruzgan-missie definitief op de continentaal-Europese lijn van Duitsland e.a. te brengen, ofwel er in de huidige vorm versneld een einde aan te maken.

Benieuwd of er wat van komen gaat.

Technorati Tags: , , , , , ,

Posted by Huib Riethof

En we hadden onze post nog niet gepost, of ….
daar komt bevestiging uit onverdachte bron.

“Daar moeien we ons niet mee”

We zeiden:

“Leterme is langs slinkse en boosaardige wegen verantwoordelijk gemaakt voor het dossier van het vliegtuiglawaai rond Zaventem. […] Oplossing van Leterme? Eén keer raden: Staken! Ik garandeer u, dat u voor 23 maart niets meer van Leterme op dit punt zult vernemen.”

Wat is het geval (De Morgen, 9 februari)?

ZAVENTEM l De omwonenden van de luchthaven zijn boos op Brussels Airport omdat die zonder enig overleg heeft beslist om een nieuwe terminal voor lagekostenmaatschappijen te bouwen op Zaventem. Ze vrezen bijkomende geluidsoverlast. ‘Deze beslissing is totaal onverantwoord. Het is onbegrijpelijk dat men niet inziet dat de ligging van Zaventem, zo dicht bij Brussel, geen uitbreiding toelaat.’ […]

Boze bewoners van Groot-Brussel aan het woord. Ze hebben gelijk: Het dossier speelt al jaren en gewesten, noch arrondissementen konden iets zinnigs erover beslissen. Daarom bepaalde het Hof van Cassatie onlangs, dat het een federale bevoegdheid is.

Wat doet de federaal minister, verantwoordelijk voor Mobiliteit, Yves Leterme? Dezelfde Leterme, die in januari definitief verantwoordelijk is gesteld voor het ingewikkelde dossier?

  • Is hij minister voor àlle Belgen, dus ook die Franstalig zijn en in Brussel of de rand daarvan wonen?
  • Is hij even bezorgd over de taal die ze met hun overheden spreken, als over hun nachtrust?
  • Is hij even bezorgd over de vraag of hun kinderen wel naar Vlaamse scholen gaan, als over hun gezondheid?

Hij zou het graag aan de onderneming “Brussels Airport” overlaten, waarvan de Belgische Staat voor meer dan 50% eigenaar is. Maar:

Brussels Airport weigert in discussie te gaan met de omwonenden en wijst de vrees voor bijkomende geluidsoverlast van de hand. “De lowcostmaatschappijen vliegen met de modernste toestellen. Die zijn geluidsarm.”

(Didier Reynders en Yves Leterme: Samen met de voeten van Brussel spelen?)

De mening van BA is uiteraard die van zijn meerderheidsaandeelhouder, vertegenwoordigd door Financiënminister, Didier Reynders. Die krijgt het nog moeilijk met zijn FDF-partner, die hartkloppingen krijgt bij het Vlaams lawaai, dat, ten koste van “Brussel-Zuid” (Charleroi), waar de goedkope maatschappijen nu zitten, over haar trouwste kiezers gaat losbarsten.

En zo krijgen we ook een klein, o zo onbelangrijk, maar tekenend, kijkje, op hoe de CD&V van Leterme denkt, via het laissez-faire principe van de blauwe liberale vrienden, een basis voor de “grote” staatshervorming klaar te stomen. Namelijk, over de ruggen van, met name de Brusselaars, heen:

Ook minister van Mobiliteit Yves Leterme (CD&V) weigert elk commentaar. “De beslissing om lowcostmaatschappijen aan te
trekken is een zaak van Brussels Airport. Daar moeien wij ons niet mee”, zegt zijn woordvoerder.

Precies, wat we voorspelden: In dit dossier geeft federaal minister Leterme “niet thuis”. Verschuilt zich achter woordvoerder met dooddoener.

Want verwijzen naar de zelfstandigheid van BA is natruurlijk onzin: Vriend Reynders gaat er over de meerderheid van de aandelen! Zoals we al zeiden: Alle dossiers die federale regeerkracht vereisen, worden, minstens tot 23 maart, in de doofpot gestopt. Met medewerking van Didier Reynders.

Nothing goes, voordat Leterme de provinciale hobbies van de NVA door de strot van de Belgen heeft geduwd.

Brusselaars en Brusselse rand-bewoners: De (toekomstige?) minister-president van België denkt wèl bevoegd te zijn over de taal die u met uw burgemeester spreekt, maar niet over de hoeveelheid vliegtuiglawaai!? – Hij speelt met uw voeten!

Kan het gekker?

Technorati Tags: , , , ,

Powered by ScribeFire.

Posted by Huib Riethof

Stakers op een koopje?

(Didier Reynders en Yves Leterme: Wilde staking, of langzaamaan-aktie?)

Eén van de kernprogrammapunten van de oranjeblauwe regering, die er maar niet wou komen, was de wettelijke verplichting tot “minimale dienstverlening” die bij staking opgelegd zou moeten worden aan de stakers. Nu hebben we een programloze regering, die stiekem en stukje bij beetje dergelijke programmapunten probeert in te voeren.

Ik zou er op zich niet eens zoveel op tegen hebben, om, bij voorbeeld bij de spoorwegen, inderdaad zo een wettelijke verplichting op te leggen. De wilde staking van locomotiefbestuurders, die voor een deel de vakbondsdemonstratie in december tegen de geplande verslechteringen en de prijsverhogingen in Brussel saboteerde, is een voorbeeld van hoe nuttig iets dergelijks zou kunnen zijn.

Nieuw en ongehoord in de politieke geschiedenis: Regering staakt tegen kiezers wegens interne onenigheid!

Maar dan moet zo een verplichting wel gelden voor alle niveaus van overheidsverantwoordelijkheid. Met name voor de regering zelf, die de hoogste verantwoordelijkheid draagt. En juist daar schort het nogal aan, in het huidige federale België. Iedereen staakt daar tegenwoordig tegen iedereen. Zonder ook maar iets wat op minimale dienstverlening lijkt. Een slecht voorbeeld!

De NVA staakt tegen haar kartelgenoot CD&V, om een “vette (regionale) vis” af te dwingen bij Leterme’s gemeenschappenakkoord (als dat er komt). De meerderheidspartijen van de Vlamingen staken tegen de Franstaligen, omdat die niet zonder meer het program van de CD&V willen uitvoeren. De Franstaligen staken tegen de Vlamingen, want ze willen helemaal geen staatshervorming. De SP.a staakt tegen de hele regering, want ze is te klein geworden.

Kortom, iedereen staakt tegen iedereen. En, net als bij spoorstakingen, is het eerste slachtoffer: het publiek.

Eigenlijk staakt dus een groot deel van de politieke klasse van het land tegen de eigen kiezers. Pruilende kinderen. “Jullie hebben verkeerd gekozen!”

Het oneindige geduld der Belgen

Belgen (Vlamingen zowel als Walen, geen onderscheid) zijn ongelooflijk geduldig met hun verkozenen. Er valt nauwelijks een protest te horen. De stakende ministers hebben het goed getroffen met hun achterban!

De stakingshouding sijpelt verder naar onderen door. Het parlement wordt bevolkt door goedbetaalde afgevaardigden, die niets beters weten te doen dan klagen, dat ze er voor piet snot bij zitten. Die zou je dus kunnen beschouwen als zogenaamde werkwilligen, die van de staking profiteren, door zich onbevoegd te verklaren. Maar sinds wanneer is een parlement afhankelijk van wat de regering voorstelt? Initiatiefrecht, budgetrecht, wetgeving – het zijn allemaal bevoegdheden die het parlement zelfstandig kan uitvoeren, zonder dat de regering daartoe een voorzet geeft.

Maar, op enkele uitzonderingen na, doet niemand wat. CD&V afgevaardigde Van der Leyen (Volvo) is al opgestapt. De man kreeg niets te doen. Schaapachtig wordt geaccepteerd, dat de onderhandelingen over de staatshervorming (en de economische politiek op middellange termijn, Reynders) zelfs niet in de halve openbaarheid van de Octopus-Groep worden afgewikkeld, maar in duistere 1-2 tjes in achterkamertjes, met ik weet niet welke gemaskerde machthebbers uit politiek en bedrijfsleven.

De Crem en Michel leven zich uit

De enigen die er lol in hebben zijn de ministers De Crem (Oorlog) en Michel (Ontwikkelingssamenwerking). Alletwee nieuw, jong en ambitieus. Michel Junior buitelt enthousiast in het rond tussen Congolese dorpsbewoners. Kuifje redivivus. Pieter de Crem dacht even er tussendoor de Belgische buitenlandse politiek in atlantische zin te herzien, door 4 F16s naar het Zuiden van Afghanistan te sturen (Kandahar), maar moest gisteren in de parlementaire commissie toegeven, dat deze vliegtuigen niet de Nederlanders in Uruzgan zullen ondersteunen als die weer eens burgers bombarderen. Voor de Talibans is het dus zaak, om zich snel van hun partijkaarten te ontdoen, als de Belgische F16s eraan komen.

De ministers laten moeilijke dossiers liggen en doen waar ze zin in hebben

Leterme is langs slinkse en boosaardige wegen verantwoordelijk gemaakt voor het dossier van het vliegtuiglawaai rond Zaventem. Wat de man ook gaat voorstellen, het zal nooit aanvaardbaar zijn voor het Brusselse gewest en de Franstaligen in de gemeenten daaromheen. Oplossing van Leterme? Eén keer raden: Staken! Ik garandeer u, dat u voor 23 maart niets meer van Leterme op dit punt zult vernemen.

Triomf van het provincialisme

De provincie, het provinciale denken, heeft op alle linies gezegevierd. Steve Stevaert (de Morgen, vorige week), kon zelfs vaststellen, dat het voor “Limburgers onverdraaglijjk” aan het worden is, hoezeer de Brusselse politiek wordt gedomineerd door provincialen.

Ik ben niet zo gauw geneigd, om de Limburger te volgen in zijn kort-door-de-bocht redeneringen. Maar als ere-provinciaal Steve het vanuit zijn Euregio zo ziet, dan moet er toch wel iets van waar zijn…

Brussel

Voor de stad en het gewest Brussel is dit alles nog onverdraaglijker. Er schjnen drie “luiken” te zijn in de gemeenschapsonderhandelingen. Eén daarvan is “Brussel”. Piqué is een uurtje gehoord door het stakerskoppel Reynders-Leterme, toen bedankt en weer naar huis gestuurd. De anderhalf miljoen inwoners va groot-Brussel weten van niets. De bevoegdheden die geregionaliseerd zouden moeten worden, zijn voornamelijk persoonsgebonden-, dus gemeenschaps-bevoegdheden. Wat betekent, dat er nog meer onderdelen van het dagelijks leven van elke Brusselse inwoner geregeld zouden moeten worden in de ondoorzichtige circuits van coördinerende intergemeenschappelijke instanties (pensioenen, uitkeringen, enz.), daar immers Brussel geen eigen (meertalige) gemeenschap is.

Eigenlijk is het erger dan een klassieke staking: het is een bedrijfsbezetting!

De provincialen (Leterme met het oog op de NVA van Dewever en Reynders met het oog op het behoud van de grootste fractie in Wallonië) bezetten de regeringsposten, met uitsluitend het oog op winst (of vermijden van verlies) in hun provincies. En Verhofstadt weet niets beters te doen, dan in de wereld klanten te gaan werven voor de nog niet eens ingevoerde “notionele rente”, die van België een soort offshore-land moet gaan maken, waarbij de bevolking evenveel gaat profiteren als de burgers van Saoudi-Arabie van de olie-inkomsten. (Buitenlandse investeerders krijgen grote belastingkortingen, te betalen door de gewone Belgische belastingbetaler, HR).

Ongedisciplineerde bedrijfsbezetting

Realisme zou vereisen dat er snel nieuwe federale verliezingen komen. Het nieuwe surrealisme van de geheime Octopus-achterkamers mijdt nieuwe verkiezingen als de pest.

Belgen van Midden, Noord en Zuid: Ze spelen met uw voeten!


Technorati Tags: , ,

Powered by ScribeFire.

Posted by Huib Riethof

Het Vlaamstalige dagblad De Morgen uit Brussel meldt het vandaag op de voorpagina:(Ex-politiecommissaris Bart Debie, nu Vlaams-Belang topman, veroordeeld wegens, onder meer, “aanzetten tot racisme”)

Eén jaar effectief voor ex-commissaris Debie (VB)
Het hof van beroep in Antwerpen heeft gewezen Antwerps politiecommissaris en huidig Vlaams Belang-gemeenteraadslid Bart Debie (33) donderdag veroordeeld tot vier jaar cel, waarvan een jaar effectief, en een boete van 1.250 euro. De man werd ook voor vijf jaar uit de rechten ontzet.
Dat betekent dat Debie, ‘veiligheidsexpert’ bij het Vlaams Belang, tevens VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, geen openbaar ambt mag bekleden en dat hij ook niet verkozen kan worden, wat zijn politieke carrière in het gedrang brengt. Debie kondigde meteen aan dat hij naar Cassatie stapt.

Een zwarte dag voor alle buitenlandse “vrienden” die Bart Debie in zijn functie van internationaal makelaar voor het Vlaams Belang in het afgelopen jaar heeft gemaakt. We denken daarbij aan het gezelschap vooraanstaande anti-Islam agitatoren uit de hele wereld, dat hij eind october 2007 in de Brusselse ruimten van het Vlaams Belang in het Europese- en het Vlaamse Parlement bijeen wist te brengen. Naast de uitvindster van de term “Eurabia”, Mevrouw Bat Yeor (Groot-Brittannië) en haar echtgenoot die bij de VN in Genève werkt, ontwaarden we daar ook de van de Nederlandse TV overbekende Islamdeskundige, de arabist Hans Jansen (universiteit van Utrecht).

Op deze oude vriend van ons komen we nog terug. Hij was niet zo voorzichtig geweest als sommige andere deelnemers, die bedongen, dat hun identiteit niet bekend werd gemaakt. Het vele (naar verluidt: Amerikaanse) geld dat het bonte gezelschap naar Brussel lokte, deed de meeste deelnemers de ogen sluiten voor het feit, dat de gastheer een wegens racisme veroordeelde partij was. Deze laatste, op haar beurt, aarzelde niet om het gebeuren uit te buiten als een soort internationale erkenning voor haar organisatie, die sinds lang door alle overige Belgische partijen achter een “cordon sanitaire” wordt gehouden.

Ulfkotte

De Duitser Udo Ulfkotte kwam, hoewel naar eigen zeggen uitgenodigd, helemaal niet naar Brussel in oktober. In zijn “Akte-Islam” Blog foeterde hij tegen het rechtsextreme karakter van het Vlaams Belang en de invloed van de C.I.A. op de bijeenkomst.

Enkele weken eerder was dat wel anders geweest. Hoewel hij als collega-“veiligheidsexpert” uiteraard op de hoogte moet zijn geweest van de ideologie van het Vlaams Belang en de racistische achtergronden ervan, liet hij zich in de watten leggen door de toen reeds in eerste instantie veroordeelde Bart Debie bij zijn vergeefse beroep bij de Belgische Raad van State tegen het verbod op de voorgenomen 11-september manifestatie van SIOE/Pax Europa in Brussel.

Dr. Udo Ulfkotte uit Duitsland, zoals afgebeeld op de blog van Bart Debie (kruis toegevoegd door Debie), nadat Ulfkotte de 11-september manifestatie in Brussel had afgeblazen, wegens het “rechtextremisme” van het Vlaams Belang, doch niet wegens diens racisme…

Ulfkotte gaf in eerste instantie hoog op van zijn advocaat Hugo Coveliers, daarbij vergetend te vermelden, dat deze sinds 10 juni 2007 ook senator voor het Vlaams Belang is.

De Vlaamse TV vertoonde een vermakelijke reportage (“Ulfkotte loopt een blauwtje bij de Belgische Raad van State” in deze blog. Zie ook Youtube hierboven) over de vergeefse actie van Debie, Ulfkotte en Coveliers. De heren stappen welgemoed en eensgezind naar het Raadsgebouw en komen er even later beteuterd weer uit. Want Coveliers kreeg bij de Raad van State geen voet aan de grond.Het Vlaams Belang speelt met Udo’s voeten
Wij vermoedden toen al, dat hier van opzet sprake was. Het VB had geen belang bij een tocht door Belgische federale instituties, integendeel. Zoiets is strijdig met alles wat het VB beoogt. Het kan immers niet, dat Vlaams sepratisme haar toevlucht zoeken moet bij de belgische federale staat! Hoe kun je zo een paradox aan de (slinkende) achterban uitleggen?

Met opzet werd dus een taalconflict geprovoceerd. Het beroep tegen het Brusselse verbod werd bij de Nederlandstalige Kamer ingediend, hoewel Coveliers heel goed weet, dat die zich terzake onbevoegd zou moeten verklaren. Wat ook gebeurde. Zodoende was het Europese anti-Eurabia-initiatief handig omgebouwd tot een taalconflict met het VB in de slachtofferrol. En, dat was meteen een excuus, om parallel aan de SIOE-demonstratie, waarin de vlaggen en leuzen van het VB niet welkom waren, een eigen Vlaamse actie op het Schumann-plein, 300 meter verwijderd van de Europese manifestatie, te organiseren. (Zie de Ulfkotte-posten in mijn blogs).

Ulfkotte ontdekt opeens, dat het VB “rechtsextreem” is, maar zwijgt over diens racisme

Pas toen Ulfkotte, enkele dagen voor 11 september, ontdekte, hoezeer hij door de sluwe Dewinter en diens hulpje Debie bij de neus was genomen, verklaarde hij haastig, van de Brusselse 11-september-manifestatie af te zien. Argument: Het VB was te “rechts-extreem” (dus niet “te racistisch”, HR). De internationale veiligheidsexpert, zelfverklaarde vriend en toeverlaat van zowat elke geheime dienst, erkende “zich te hebben vergist”. Hij was immers maar een naieve wetenschapper, leraar veiligheidsbeleid aan een Lüneburger Academie. En ook, naar bleek, hadden zijn ouders zich voor 1945 wel eens “vergist”. Reden, waarom men blijkbaar ook aan Udo Ulfkotte stante pede diens “vergissing” ten aanzien van het VB (en Debie) maar moest vergeven. (De ratio daarachter ontgaat me: Ik zou eerder denken, dat een gewaarschuwd mens voor twee geldt…)

Het Debie-vonnis: “Aanzetten tot” racisme is ook racisme

In verband met Udo Ulfkotte is vooral van belang, dat het Hof van Beroep Debie ook veroordeeld heeft wegens “aanzetten tot racisme”. Daarom viel het vonnis van het Hof dan ook aanmerkelijk zwaarder uit dan dat van de Rechtbank, waartegen Debie samen met zijn advocaat Coveliers (ja, dezelfde!) in beroep was gegaan. De rechtbank had dit feit niet beschouwd als bewezen verklaard.Aanzetten tot racisme: Bewerkte foto uit Ulfkotte’s blog Akte Islam (November 2007), die moet aangeven dat Turken onverbeterlijke sadisten zijn die ruzies beslechten met kettingzagen…...en het origineel van dezelfde foto, ontleend aan een website die Halloween-parafernalia verkoopt.

Stiekeme rassenstokers worden ook strafbaar
Er is een evolutie gaande in de Europese rechtspraktijk, waarbij ook het “aanzetten tot” racisme, zelfs als dat gebeurt onder ontkenning dat men “racist” is, toch ook als racisme beschouwd en dientengevolge bestraffenswaardig wordt. Dat is eigenlijk niet meer dan logisch en geheel in overeenstemming met datgene wat de respectieve wetgevers bedoeld hebben met wetgeving ten aanzien van discriminatie en haatzaaien. Ulfkotte en consorten ontkennen dat ze “racist” zijn. Ze strijden “slechts” met alle geweld tegen een “cultuur”. Ulfkotte gaat zelfs zo ver (in tegenstelling tot b.v. Hirsi Ali en Mark Steyn), te verklaren, dat hij niet de Islam als godsdienst discrimineert, maar uitsluitend bezorgd zou zijn over de “demografie”: Er komen te veel mensen “met een islamitische cultuur” in Europa. – Alsof het halal slachten bij Moslims moet worden bestreden, maar bij Joden niet, omdat er maar zo weinig van over zijn… (Ulfkotte heeft dat werkelijk gezegd – zie mijn post [EN] in A Legal Alien in New York).

Het Antwerpse Hof heeft nu geoordeeld, dat de combinatie van discriminatie, schriftvervalsing en de hoeveelheid discriminerende uitlatingen van Debie, het feit oplevert van het aanzetten tot racisme bij (politie-)collega’s en, gezien de functie van de man als politiecommissaris, ook naar het publiek toe.

Gevolgen voor Ulfkotte’s schadevergoedingseis tegen Duitse bloggers die hem van “racisme” betichtten
Dit levert een belangrijk feit op voor de Duitse bloggers die Ulfkotte een “racist” hebben genoemd. Immers, als zij straks (in februari) voor het Frankfurter Gerechtshof moeten verschijnen om zich te verweren tegen de krankzinnig hoge “schadevergoedingen” die Ulfkotte en “Pax Europa” van hen eisen, kunnen zij aantonen, dat Ulfkotte, net als zijn toenmalige kompaan Debie uit Antwerpen, systematisch objectief aanzet tot racisme. Iets wat, gezien Ulfkotte’s positie als publieke persoon, auteur, “expert” en journalist hem zwaarder aangerekend dient te worden, dan aan een willekeurige commentator op een blogpost of op een krantenartikel. Het is dus niet onjuist, integendeel, geheel conform de plicht van burgers om wetsovertreding te melden, Ulfkotte’s handelen als objectief racistisch te kenmerken, aangezien hij (“klammheimlich”, weliswaar) systematisch al dan niet op feiten gestoeld, materiaal aandraagt dat tot racisme en discriminatie van moslim-medeburgers aanzet.

Debie en Ulfkotte zijn geen vrienden meer. Maar het aanzetten tot racisme, waarvoor Debie nu (ook) is veroordeeld, hebben ze gemeen. Ulfkotte heeft zich immers alleen van het “rechts-extreme” van Debie gedistantieerd, niet van diens opvattingen over Moslims.

Kortom: Debie’s veroordeling is niet alleen een verdiende slag voor het Vlaams Belang (en Hugo Coveliers), maar ook voor het internationale gezelschap klammheimliche haat-stokers dat zich op enig moment aangetrokken voelde tot de vleespotten van de parlementaire instanties van het VB en tot de Amerikaanse subsidies die Debie wist te verzamelen.

Posted by Huib Riethof

Een schijnbaar lokaal probleem (België, Brussel), neemt Europese dimensies aan. Daarom (her)publikatie hier van mijn “manifest” aan mede-Brusselaars, ook gepubliceerd in De Lage landen, HUIBSLOG en bij Medium4you. Franse versie bij Toto Le Psycho, L’Europe Chez Soi en HUIBSLOG (13.1.08).

Elk nadeel heb z’n voordeel“: Nadeel van de Brusselse tweetaligheid is, dat je, als niemand anders dat voor je doet, zelf je stukken moet vertalen. Dat doe ik dus nu.

Het moet. Want ik doe niet mee aan het pasklaar maken van opinies, al naar gelang die in het Frans of in het Nederlands verschijnen. Ik geloof vast, dat mijn bescheiden opinie zowel franstaligen als nederlandstaligen kan aanspreken. Dit is de proef op de som. Er zijn twee dagen voorbijgegaan sinds ik m’n franstalige noodkreet, die hier wordt vertaald, openbaar maakte. Er zijn reacties, ook via medium4you, en er zijn nieuwe Nederlandstalige aanknopingspunten, die ik in dit stuk zal verwerken. Dat is een voordeel. Een voordeel van het nadeel, dat je minstens twee keer spreken moet, zou je kunnen zeggen.

Het begon allemaal op een Brusselse dag, een dag als elke andere. Een schijnregering gevormd, iedereen gerustgesteld, maar mijn stad nog verder gemarginaliseerd. In october nog, had ik m’n franstalige lezers opgeroepen, om niet bang te zijn: De Belgen redden zich wel zelf, op onnavolgbaar surrealistische wijze. Maar ik begon te twijfelen aan mijn eigen geruststellende woorden. De twee grote gewesten/taalgemeenschappen komen er misschien wel samen, over onze hoofden heen, uit, dat is waar. Maar België is meer, veel meer, dan Namen en het Martelaarsplein.

Daar is met name het fenomeen Brussel: Internationale stad, economie geglobaliseerd, levend bij practische tolerantie van anderstaligheid, van de ontmoeting van culturen, terend op het cosmopolitisme van haar grote bourgeoisie, die unieke stad, die al lang het onbetwiste economische, sociale en culturele keurmerk is van België, ja, ook meer en meer van de Europese Unie – wat moet er van haar worden, als provinciale politici over haar hoofd heen surrealistische compromissen gaan sluiten?

Neem me niet kwalijk, gulle Belgische gastheren en -vrouwen, dat ik het woord neem. Ik denk echt niet dat u er zelf niet uit kan komen. In 2008 zal uw nieuwste surrealistische oplossing van de communautaire vraagstukken, vriend en vijand verbazen, daar ben ik zeker van.
Ik deel evenwel met mijn Brusselse stadgenoten, die me het gemeentelijk stemrecht hebben toegekend in mijn kwaliteit van EU-burger, een groeiende ongerustheid over wat er van Brussel moet worden, nu er onder de onderhandelaars over de nieuwste staatshervorming, niemand is, die echt voor Brussel gaat, en dan hebben we het over 20% van het nationaal product. Zonder Brussel is België nergens, en dat geldt voor beide grote gemeenschappen, in Noord en in Zuid nog meer.

Brussel is niet vertegenwoordigd aan de onderhandelingstafels die over haar lot beschikken
De twee grote gewesten en gemeenschappen, die respectievelijk territoria en taalgemeenschappen bestrijken, gedragen zich, via degenen die zich als hun federale politieke vertegenwoordigers beschouwen, als twee gehuwden die in scheiding liggen, maar trachten een “leef-arrangement” te arrangeren. Daarbij wordt in de hitte van de discussie voorbijgezien aan de kinderen, de huisdieren, de opinie van de buren en de diverse huishoudboekjes. De stad Brussel, die van beide ouders wellicht het beste uit hun chromosomen verenigt, is een mondig kind. Als het echtscheidingsrecht toepasbaar zou zijn, dan zou ze al lang haar eigen plek hebben aan de onderhandelingstafel.

Maar Brussel is er niet echt bij. En wat misschien nog wel erger is: Als ze erbij was, wat zou ze naar voren brengen? Want Brussel heeft geen project. De Brusselaars zijn op geen enkele manier gemobiliseerd. – Nee, ik vergis me: Er is een indrukwekkend protest geweest, maandenlang, van Brusselaars die de nationale driekleur (zwart-geel-rood) over ramen en balkons hebben gehangen. Een echt, indrukwekkend en beschaafd Belgisch protest. Zoals mijn nieuwe landgenoten, die van Zuid en die van Noord, die weten op te zetten, bouwend op een historie van vreemde overheersing en ervaring met zelfredzaamheid. Edoch, het vlaggenprotest heeft één groot nadeel: ‘t Verwijst naar een historisch België, een harmonisch België dat nooit bestaan heeft. Je zou het opnieuw kunnen bedenken, maar niet meer kunnen maken. Mooi als symbool, maar geen enthousiasmerend project. En er is nood aan een project, hoe bescheiden ook, voor een land en een stad in het raamwerk van het Eureopa van de 21ste eeuw, niet dat van de negentiende of de twintigste…

Wat er op het spel staat en wat er kan worden uitgespeeld
‘t Gaat om een stedelijke agglomeratie van 1,2 miljoen inwoners (op de Belgische 10 miljoen), die, zoals gezegd, 20% van het nationale product voortbrengt, internationaal beschouwd wordt als de (toekomstige) hoofdstad van Europa en die nu al “hoofdstad” is van vrijwel alles en niets: de NATO, Vlaanderen, de EU… De economische uitstraling van Brussel domineert zeker in een perimeter van 100 kms, zowel in Noord als in Zuid. maar de invloed van de nieuwe rol van Brussel gaat verder: tot in Luik, Aken, Maastricht, Eindhoven, Luxemburg, Valenciennes, Rijsel, Oostende doet ze zich gevoelen. Daar zou je voorzichtig mee moeten zijn. Misschien een beetje meer luisteren naar de inwoners van de agglomeratie en naar al degenen die er direct (als pendelaars – 360.000!) of indirect (dienstverlening) van afhankelijk zijn?

‘t Moge zonder veel betoog duidelijk zijn, dat noch de Waalse- noch de Vlaamse regio ooit exclusief eigenaar van Brussel kunnen worden. Ze zijn het nu, een beetje te veel, “gezamenlijk”. Een eventuele echte scheiding zal zich dus voltrekken zonder Brussel als hoofdprijs. De gevolgen daarvan worden noch door Wallonië, noch door Vlaanderen, ooit berekend. Maar vraag eens aan echtelieden die in scheiding liggen, om rationeel te zijn?

Rudy Aernoudt
is de bekende tweetalige en hyperactieve filosoof, communicatiedeskundige en econoom, die laatstelijk (in het Frans, komt er een Nederlandse uitgave?) een boek uitgaf met als titel: “Bruxelles, l’enfant mal-aimé de la Belgique” (Brussel, het onbeminde kind van België). Slachtoffer van Leterme’s geborneerdheid en weggezonden als hoge Vlaamse ambtenaar en op dit moment ambteloos burger, lanceert de man uitdagingen die me best bevallen. Maar het zijn niet de mijne, noodzakelijkerwijs. Aernoudt gelooft in vrije marktwerking, ook, en dat vind ik discutabel, als het gaat om concurrentie tussen overheden op een kunstmatige markt. Zijn voorstellen voor oplossingen projecteren rationeel-kiezende eenheden, die opereren vanuit winstmaximalisatie binnen een gegeven kader. Zij zouden moeten denken als “klanten”, niet als gekozen vertegenwoordigers en beschermers van de belangen van hun kiezers. Dat is fout. En de werkelijkheid van “Intercommunales” bewijst dat.

Maar dat neemt niet weg, dat Aernoudt’s boek aan de Belgen waarheden voorhoudt, die ze eigenlijk niet willen horen. Op basis van cijfers en statistieken, toont Aernoudt aan, dat de “overdrachten” van Vlaanderen naar Wallonië binnen de huidige federale staat, waar iedereen zich zo over opwindt, niets voorstellen. 3% van het PIBR (het regionale jaarlijkse regionale product per persoon) gaat op de een of andere manier naar de federale regering of naar Brussel en Wallonië! “Et Alors?”, zou je kunnen zeggen. Een hypothetisch onafhankelijk Vlaanderen zou ongeveer hetzelfde extra moeten bijdragen aan de vereveningsfondsen van de Europese Unie ten behoeve van landstreken als Wallonië die zich moeten herstellen van de technologische ommezwaai van de 21ste eeuw…

Tel uit, je winst…

En wat zou dit allemaal betekenen voor Brussel? De personele belastingen in Brussel-19 brengen weinig op, want er zijn veel uitkeringstrekkenden en grote gezinnen. Maar de heffingen op consumptie (BTW) en op ondernemingen, des te meer. Als ooit al die zaken zouden worden geregionaliseerd naar de drie gewesten, dus ook naar Brussel, dan zouden Wallonië en Vlaanderen er bekaaid afkomen. Als we dan ook nog meerekenen, dat de 360.000 pendelaars die dagelijks Brussel binnenstromen om hun salaris te verdienen, niet in hun woonplaatsen, maar in de regio Brussel belast zouden worden, blijft er helemaal niets anders dan armoede over voor de Belgische Gewesten.

Daarom is het naar mijn mening helemaal niet nodig om bescheiden te blijven als Brusselaars. We hoeven echt niet mee te gaan met de oplossingen die Aernoudt, en ook Verhofstadt, voorstellen. Die oplossingen komen erop neer, dat een federale staat gunstige voorwaarden schept voor prestatiecontracten en andere ondoorzichtige dingen tussen gewesten, gemeenschappen en andere prachtige nieuwe configuraties, zoals stedenbanden (stadsgemeenschappen – communautés urbaines).

Ende gij geleuft dat?”
Dat komt neer op een zandbak-kapitalisme, zoals ik dat maar al te goed ken vanuit mijn praktijk als (her)ontwikkelaar van stedelijke probleemgebieden. Ondoorzichtig, en daarmee ondemocratisch. Vreselijk vatbaar voor regionalisme en erger: combines en zelfs corruptie (denk aan Charleroi!). Een federale autoriteit die dat alles zou moeten reguleren, is afhankelijk van plaatselijk en regionaal gekozenen. De laatsten, zelfs als ze van goeden wille zijn, kunnen zich niet onttrekken aan regionale belangen en die van hun herverkiezing. Dat werkt van geen levensdagen. Het zou een ideaal speelveld worden voor de Van Cau’s.

Wil je verkozenen laten handelen als ondernemers? – Onmogelijk en gevaarlijk!
Ik begrijp de mensen die in de ondoorzichtige Belgische chaos, geen andere uitweg zien dan “marktwerking”. Aernoudt, die van de Chicago-school is, bejubelt in zijn boek te pas en te onpas die belegen manier van evocatie van de “invisible hand”, die voor ons alles gladstrijken zal. Als het om overheden van verschillende niveaus gaat, geloof ik daar voor geen meter in. Als ambtelijk verantwoordelijke voor het Nederlandse wijkontwikkelingsbeleid van grote steden in de tachtiger jaren, heb ik meegemaakt, wat “contracten” tussen overheden (en het bedrijfsleven, zoals ook Aernoudt zich voorstelt) werkelijk betekenen. Gemeenschappelijke objectieven zijn snel vergeten en niet of nauwelijks afdwingbaar, honderden miljoenen verdwijnen in ongetwijfeld nuttige zaken, maart blijven onnaspeurbaar en on-evalueerbaar. Voor dergelijke projecten heb je een sterke staat nodig, zoals in Frankrijk of in Engeland. De Belgische federale staat, zoals die nu is, zal geen enkele controle hebben.

Solidariteit ondergeschikt maken aan gewestelijke hobbies?
Dit alles speelt zich af binnen het kader van een ideologie, die de solidariteit trussen personen op zijn kop zet. De Christendemocratie (niet alleen in België), heeft zich bekeerd tot de idee, dat de “profiteurs van de sociale voorzieningen” de solidariteit ondermijnen. De èchte solidairen zouden diegenen zijn, die weigeren om ongehuwde moeders, drugsverslaafden en veronderstelde werkonwilligen verder te subsidieren. Ze beschermen de welvaart tegen profiteurs. De laatsten moeten zich maar tot het Leger des Heils wenden. De onderstandsbehoeftigen zijn de ondermijners van de solidariteit. Waarom? Juist, omdat ze onderstandsbehoeftig zijn…

Aernoudt positioneert zich duidelijk aan de kant van die verontwaardigde burger. Zijn boek staat vol van excursen daarover. Ik vind, dat het gaat over een vergelijking van appelen en peren: Natuurlijk is het nodig, om misbruik van sociale voorzieningen à la Dutroux te bestrijden. Geen twijfel daarover. Maar sociale voorzieningen, interpersonele solidariteit, zijn nu juist wel datgene wat het Europese project onderscheidt van het Amerikaanse. organisatie van de solidariteit is een uitdaging, maar het is geen onmogelijke. We zijn rijk genoeg, oml iedereen een bestaansminimum te garanderen. Je moet het alleen wel willen.

Een “vermarkting” van de verhoudingen tussen lokale entiteiten lost niets op
Aernoudt citeert met welgevallen Thomas Friedman, een journalist van The New York Times die een boek schreef, getiteld: De Wereld is Plat. Platter analyse van de huidige wereldproblemen is zelden opgeschreven. Alles komt goed, als je de economie maar haar gang laat gaan. Delocalisering, bij voorbeeld van de spraaktechnologie (Lernout & Hauspie), naar India zou goed zijn, zolang het Westen maar de leiding houdt. Het Westen? De CIA, zal je bedoelen! Bij het huidige proces in Gent blijkt, dat L&H door Duitse en Amerikaanse geheime diensten werd ondermijnd. De globale markt is geen voetbalveld, waar een onbevooroordeeld scheidsrechter beslist. ‘t Is hard knokken, om jezelf te handhaven. Brussel speelt mee in de top liga van de wereld. Gaan provinciale en geborneerde politici als Leterme en [MR] nu de ruimte voor Brussel bepalen? De grootmachten zullen lachend hun dank betuigen voor dat cadeau.

Waarop we niet hoeven te wachten…
De ideale oplossing voor de huidige Belgische problemen zou ongetwijfeld bestaan uit een soort “reinventing government”: de schepping van een regering die ook echt werkt, naar beneden, voor de burger, naar boven, naar het Europese vlak en horizontaal, met de landsdelen. Ik denk niet, dat zoiets voor morgen is. Misschien, dat het Europese niveau daaraan iets zou kunnen bijdragen. Ondertekening eisen van het minderheden-verdrag, dat België weigert te ondertekenen vanwege B-H-V. Interveniëren in het schandaal van de niet-benoemde burgemeesters in de Vlaamse Brusselse Rand. Maar het heeft geen zin om te wachten op een positieve interventie vanuit Europa. Naar mijn mening, moeten de Brusselaars beginnen, om het zelf te doen.

Brussel uitbreiden…
In de eerste plaats, zal het daarbij gaan, om de mensen die in de internationale Brusselse gemeenschap leven, te verenigen. Dat zijn niet alleen de inwoners van het huidige Brusselse Hoofdstedelijk Gewest (de 19 gemeenten), maar ook de inwoners van een hele rij gemeenten daaromheen. Het gaat om mensen, die zich sedert eeuwen NIET definieren vanuit de taal die ze thuis spreken, maar die zich deel voelen van een gemeenschap, die grootstedelijk is, los van taal en grond. In de afgelopen jaren is die gemeenschap versterkt (ja, versterkt, niet verzwakt!) door de instroom van tienduizenden anderstalige Europeanen. Het geldt, die te integreren, hen zich in Brussel thuis te laten voelen. Noch Vlaanderen, noch Wallonië, hebben zich ooit op geloofwaardige wijze opgeworpen om die operatie te laten slagen. We moeten dat zelf doen.

Houden we het dus bij Brussel zelf en laten we de gewesten/gemeenschappen van de provincies hun eigen ding doen. Niemand zal bestrijden, dat grote delen van Vlaams- en Waals-Brabant niets anders zijn dan Brusselse voorsteden. Daar wonen mensen die werken in Brussel en hun verdiensten meenemen naar de gemeente waar zij wonen. Maar vanwege het Belgisch-historische compromis, kunnen ze hun burgerrechten maar beperkt uitoefenen. Ze behoren te worden opgenomen in een niet-taalgedefiniëerd Brussels arrangement. De urbanistische en financiële problemen die de opsluiting van Brussel binnen de grenzen van de 19 gemeenten met zich meebrengen, rechtvaardigen een overeenkomst, waarbij degenen die objectief tot Brussel behoren, dat ook werkelijk kunnen zijn. Uitbreiding van het Brusselse Gewest dus, zo niet territoriaal, dan toch via een Gemeenschap, waarover we hieronder te spreken komen.

...door een eigen niet-linguistische Gemeenschap te vormen
De Belgische staatsordening kent Gewesten voor “niet-personnabele” aangelegenheden, zoals ruimtelijke ordening, etc., en Gemeenschappen, gedefinieerd naar taal, voor “personnabele” zaken, zoals uitkeringen en onderwijs. Brussel is een Gewest, maar geen Gemeenschap. Op zich logisch, want Brusselaars spreken niet allemaal thuis dezelfde taal. Als je de cijfers neemt, dan zijn 8.5% van de Brusselaars geheel Nederlandstalig en 36% geheel Franstalig. Geen puur franstalige meerderheid, dus. Meer dan de helft voelt zich tweetalig. Maar daar is geen Gemeenschap voor. Tweetalige partijen en taaltellingen zijn zelfs grondwettelijk verboden!

Afgezien van het feit, dat ik taalgedefiniëerde gemeenschappen onzin vind, kan ik begrijpen, dat met name de Vlaamse landstreken van België zich hebben willen ontworstelen aan de houdgreep van de franstalige bourgeoisie en adel. Voor de stad Brussel is die weg via de taal (talen) niet mogelijk. Brussel’s emancipatie verloopt via niet-linguistische lijnen. dat behoort te worden erkend.

Niet: Vragen, maar: Doen!
Moet Brussel daarom aan de Frans- en Nederlands-taligen beleefd vragen, om een eigen statuut te mogen hebben? – Ik denk van niet. Dat heeft weinig zin. Ik denk, dat de enige uitweg is, gewoon zelf een Brusselse veeltalige Gemeenschap te stichten, n’en déplaise le FDF, en die van onderop te laten werken. Weg met de COCOF, weg met de Vlaamse bevoogding via de COCON! Weg met de intergemeenschappelijke coordinatiecommissie tussen de Gemeenschappen voor Brussel, waarvan ik de naam niet kan uitspreken!

Wat is dat voor onzin, dat een muziekconcert voorbehoudenn is aan een taalgemeenschap? Waarom kan ik niet me aansluiten bij hetzelfde ziekenfonds als mijn buren? Mijn gemeenschap, dat zijn de mensen die ik tegenkom in de bistrot om de hoek, de vuilnismannen die mijn zakken komen ophalen, de puur franstalige schepen van civiele zaken, die zo gevoelig het huwelijk van mijn logée sluit. Gemeenschappen, die gaan over het gemeen, het gemeenschappelijke, en niet over wat ons zou kunnen verdelen. Wij Brusselaars hebben weinig of niets met gemeenschappen in het verre Namen of Antwerpen. We hebben wel iets met ze, we willen hen niet kwijt, nee, maar we hebben zo onze eigen manieren om de zaken te regelen. Daarom hebben we een eigen gemeenschap nodig. Met alles erop en eraan: Tweetalig onderwijs gericht op Europa, een cultureel leven dat zich ent op datzelfde Europa, eenvoudige arrangementen met de instellingen voor sociale voorzieningen, enzovoort.

Hoe?
Daarom is naar mijn voorzichtig en bescheiden inzicht, dat toch niet losstaat van m’n Amsterdamse rebelse achtergrond, de meest eenvoudige en humane oplossing deze, dat we in Brussel gewoonweg zelf een “Gemeenschap” oprichten, daarvan de ministers verkiezen en het bijbehorende geld opeisen van de federale Staat. Die gemeenschap, ik zeg het er maar even voor de duidelijkheid in deze nederlandstalige versie bij, zou meer omvatten dan de 19 gemeenten van het Brusselse territoriale gewest: Grote delen van Vlaams- en Waals-Brabant horen erbij.

Maar zo kunnen de grondwettelijk geheiligde territoriale taalgrenzen in stand blijven, doch alleen gelden voor “niet-personnabele” aangelegenheden. Iedereen die zich Europeaan, of Brusselaar voelt, daarentegen, zou moeten kunnen kiezen om te behoren to de derde, hybride “gemeenschap” van België. Dat zal pijn doen bij de verstokte francofielen en evenzeer bij de Vlamingen die via verstikking Brussel willen dwingen om voor hen te kiezen.

Ik denk dat niemand ons kan tegenhouden, als we echt, samen, willen.

Powered by ScribeFire.

Technorati Tags: , , , ,

Posted by Huib Riethof

De diskussie speelt zich vooral in Duitsland af. Maar ze is te belangwekkend voor Nederland en België, om er hier niet op in te gaan. Een goede aanleiding is het zondagmorgen-stuk van mijn bloggerviend Jochen Hoff uit Berlijn “Warum sich R.G. ruhig mal irren darf“.

Na te lezen op: De Lage Landen: Ralph Giordano: Een Shoah-Overlevende weigert Moslims Burgerrechten. En wat daaraan te doen?

Ik kom er ook te spreken over de neiging tot schuldverschuiving, die plotseling alle goede voornemens om geen vooroordelen tegen hele bevolkingsgroepen meer toe te laten, kan doen vergeten:

“In die tijd voerde hij [Giordano, HR] ook actie tegen de buitenlanders- en vluchtelingenhaat (vaak in de voormalige DDR-gebieden), die toen o.a. tot brandstichtingen in asylzoekerscentra geleid hadden (Hoyerswerda, o.a.). Dat was consequent, want ook bij die gebeurtenissen speelde “spijtwraak” een rol. Spijt over collaboratie met nazis en vervolgens met DDR-autoriteiten.

“Schuldverschuiving” – ook in Nederland en België actueel
Daartegen heeft indertijd ook een handtekeningenactie in Nederland plaatsgevonden, van een onmiskenbaar anti-Duits- en “zie je wel, Duitsers zijn onverbeterlijk; geef m’n fiets terug” – karakter. Die had een vals kantje, want het was inderdaad in hoge mate een uiting van verdringing en zelfrechtvaardiging jegens de Duitsers, vergetend, dat de Nederlanders
in hoge mate en lange tijd zelf ook hebben meegedaan aan (het mogelijk maken van) de Shoah.

De “zie-je-wel” briefkaarten-aktie van 1993 onlangs weer ter discussie gesteld door tegenstanders van het “Terpstra-Initiatief”, omdat ze een gelijkenis zien tussen die twee. (Ephimenco, zie voorgaand artikel, hier). Het Terpstra-manifest klaagt echter niet een bevolkingsgroep of een land aan, maar mensen zoals Ephimenco, Wilders, Verdonk, Filip de Winter en consorten, die trachten mee te surfen op Islamophobie en vitale angsten. Het doet niet aan “schuld-verschuiving”, maar bemoedigt (met succes, zoals ik heb gezien: meer dan 1000 spontane voorstellen op de website), positieve initiatieven voor integratie en tegen simplistische xenophobie. En ja, het zijn inderdaad ongeveer dezelfde “goedmensen” (in Duitsland spreken de anti-moslim-blogs over antiracisten als “Gutmenschen”, iets wat in de Fortuyn-blog ijverig wordt nagevolgd), goedmensen dus, die in 1993 en in 2008 het voortouw namen. Maar zeht dat iets tegen het Terpstra-initiatief? “Goedmensen” kunnen “betermensen” worden, zoals blijkt, terwijl haatzaaiers het alleen maar tot geweldzaaiers kunnen schoppen.

Posted by Huib Riethof